ือกขึ้นมา
จะเป็นดาวเด่นแห่งค่ำคืนนี้…”
พิธีกรทั้งสองโต้ตอบกันไปมา ชวนตลกขบขันและเป็นกันเอง
ขณะเดียวกันคนในวงการจำนวนไม่น้อยก็กำลังรับชมรายการนี้อยู่
แม้ปากจะคอยวิพากษ์วิจารณ์ แต่ในใจก็ยังเต็มไปด้วยความสงสัย
อยากรู้ว่าน่าเซินกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่ถึงได้มั่นใจขนาดนี้ หรือว่ามีไม้เด็ดซ่อนอยู่?
ยิ่งดูไป คนในวงการจำนวนมากก็ถึงกับมุมปากกระตุก
น่าเซินไม่ได้ซ่อนอะไรไว้เลยจริงๆ ดูจากที่พิธีกรแนะนำรายการแล้ว
ก็เป็นแค่การแข่งขันจำเนื้อเพลงแบบง่ายๆ จริงๆ
“แบบนี้จะน่าดูเหรอ?”
“เหมือนเด็กเล่นไปไหม!”
“แขกรับเชิญสักคนก็ไม่มี สุ่มจากที่นั่นเอาเลยเหรอ?”
“ฉันไม่เชื่อว่าจะสุ่มเอาจากที่นั่นหรอก ทีมงานต้องเตรียมหนุ่มหล่อสาวสวย
ที่ร้องเพลงได้เอาไว้อยู่แน่ๆ ที่บอกว่าสุ่มก็เป็นสคริปต์ทั้งนั้น”
“ฉันว่าต้องเป็นแบบนั้นแหละ!”
“แต่บรรยากาศก็ไม่เลวนะ”
“บรรยากาศไม่เลว พิธีกรหนุ่มสาวก็เข้ากับสไตล์ของรายการดี
แต่การแข่งขัน ทายเนื้อเพลงนี่มันไม่ค่อยน่าสนใจเลยนะสิ”
“ไหนว่ามีไม้เด็ดซ่อนอยู่ไงละ?”
“ที่แท้ก็แค่ร้องเนื้อเพลงให้ถูกจริงๆ!”
ช่วงการแข่งขันอย่างเป็นทางการเริ่มต้นขึ้นแล้ว
นักร้องแถวสามขึ้นเวทีเป็นผู้นำร้อง เพลงนี่เป็นเพลงป๊อปคลาสสิกที่ชาวฉินโจวคุ้นเคยกันดี
ท่วงทำนองคุ้นหู หลายคนสามารถนึกถึงเมโลดี้ขึ้นมาได้ทันที ชื่อเพลงคือ ‘จดหมายในปีนั้น’
“รูปถ่ายที่ถ่ายไว้ในฤดูหนาวของปีนั้น…
รอยยิ้มของเธอยังคงเหมือนเดิมไม่เ
