ับสาวอีก?
“โจวชิวหนานคือใครเหรอ?”
“แฟนผมครับ…”
นักเรียนชายตะโกนเสร็จก็เขินเอามือปิดหน้าเดินลงเวทีไป
กล้องถ่ายตามนักเรียนชายคนนั้นไป ก็เห็นเด็กหญิงคนหนึ่งด้านล่างเวทีบิดหูเด็กชายด้วยความเขิน
เธอก็คือโจวชิวหนาน ทำให้คนดูต่างสัมผัสได้ถึงกลิ่นความรักที่ลอยฟุ้งตลบอบอวลในอากาศ
“วิ้ว! วิ้ว! ฮิ้ว!” เหล่าผู้ชมต่างโห่เชียร์ดังสนั่น
ตอนนี้รายการเพิ่งดำเนินมาได้หนึ่งในสามเท่านั้น บรรยากาศในฮอลล์คึกคักแบบที่รายการอื่นไม่เคยมีมาก่อน!
ส่วนคนในวงการจำนวนมากที่ดูอยู่หน้าจอทีวีก็อึ้งไม่แพ้กัน ในกลุ่มแชตที่ดูไปคุยไป
บรรยากาศเริ่มประหลาดขึ้นเรื่อยๆ
“นี่มัน…”
“นั่นสิ…”
“ดูน่าสนุกดีแฮะ?”
“ก็พอถูไถ ดูไปเพลินๆ…”
คนที่พิมพ์คุยกันมีไม่มากแล้ว ไม่คึกคักเหมือนตอนแรก ข้อความก็น้อยลงอย่างเห็นได้ชัด
บรรยากาศดูกระอักกระอ่วนแปลกๆ แปลก! แปลกเกินไปแล้ว!
จะบอกว่าการออกแบบรายการนี้ดี ก็ดูไม่ได้มีอะไรพิเศษจริงๆ
น่าเซินไม่ได้ซ่อนลูกเล่นอะไรไว้เลยสักนิด กติกาการแข่งขันก็แค่จำเนื้อเพลงให้ถูกต้องเพียงอย่างเดียว
รวมถึงเนื้อหารายการก็ตรงกับที่โปรโมตไว้ทุกอย่าง ตามหลักแล้วควรจะน่าเบื่อสิ
เหมือนกับเด็กเล่นขายของ แต่ทำไมล่ะ? ทำไม… กลับรู้สึกว่ามันน่าสนุกแปลกๆ?
