ิงไปหมด
โทรศัพท์ของหลี่เซียวก็ดังขึ้น เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นดู เป็นการแจ้งเตือนว่า [ฉูฉือที่คุณติดตามได้ออกเพลงใหม่แล้ว!]
“เธอยังติดตามเขาด้วยเหรอ?” โจวหานจิ้นพูดพลางเบ้ปากเล็กน้อย
หลี่เซียวพยักหน้า จากนั้นก็กดเข้าไปตามแจ้งเตือน แล้วก็เห็นข้อมูลเพลงใหม่ของฉูฉือทันที
คําร้อง: ฉูฉือ
ทํานอง: ฉูฉือ
เรียบเรียง: ฉูฉือ
ชื่อเพลง: จันทร์หลูโจว
สมกับเป็นศิลปินเดี่ยวแต่งเองร้องเองจริงๆ หลี่เซียวเผยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะกดเล่นเพลง ไม่เพียงไม่สนใจการแข่งขันบนชาร์ตเพลงเดือนกุมภาพันธ์ เธอยังรู้สึกชื่นชอบฉูฉือคนนี้มากอีกด้วย
โจวหานจิ้นไม่พูดอะไร แต่หูกลับเงี่ยฟังอย่างตั้งใจ
อินโทรเพลงเริ่มบรรเลง
โจวหานจิ้นพึมพำ “กู่เจิง กู่ฉิน วิโอลา คีย์บอร์ด เปียโน แล้วก็ดูเหมือนจะมีซอเอ้อหู กีตาร์ แล้วก็กลองด้วย การเรียบเรียงดูเหนือกว่า “หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด” นิดหน่อย แต่หมอนี่ร้องเพลงได้มือสมัครเล่นมาก แค่เพลงง่ายเลยไม่มีใครฟังออกเท่านั้นเอง”
“ฟังเพลงเถอะ” หลี่เซียวขัดจังหวะโจวหานจิ้น
โจวหานจิ้นเบ้ปาก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ค่อยปลื้มฉูฉือนัก
ขณะนั้นเองเสียงร้องก็ดังขึ้นข้างหู
“ครั้นเยาว์วัยขุดกำแพงอาศัยแสงจากเรือนใคร สิบปีตรากตรำลืมเลือนสิ้นแม้นสางผม ยามนี้ใต้แสงโคมทองตำราเคียงหญิงงาม ชื่อเสียงครึ่งชีวีเพียงมายาไร้ความหมาย…”
บลูสตาร์ก็มีเรื่องเล่าคล้ายๆ เจาะผนังยืมแสงเหมือนกัน โจวหานจิ้นจึงฟังเข้าใจ เพียงแต่ประโย
