ตอนที่ 67 โจวหานจิ้น: ไม่ใช่ว่าใครก็จะมาเทียบกับไป๋ตี้ได้หลังเลิกเรียน นักเรียนที่ฟังเพลงคนนั้นก็ถูกเพื่อนรอบข้างหลายคนรุมล้อม
“สุดยอดเลย!”
“กล้าหาญมาก!”
“ในคาบฟังเพลงอะไรนะ?”
“แอบได้ยินผ่านๆ รู้สึกไม่เลวเลย”
“ส่งมาให้หน่อย”
“หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด”
นักเรียนชายที่ถูกอาจารย์สั่งลงโทษให้ยืนอยู่ครึ่งชั่วโมง นั่งเก้าอี้อย่างทรมาน คิดในใจว่าคงไม่ได้ถูกอาจารย์จดชื่อไว้แล้วค่อยจัดการให้ตกวิชานี้หรอกนะ?
ผ่านไปสักพัก ก็มีคนวิ่งมาถามอีกว่า
“เฮ้ นายฟังเพลงอะไรในคาบน่ะ?”
เด็กหนุ่มตอบอย่างปลงชีวิต
“หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด ก็เพิ่งบอกไปเมื่อกี้เองไม่ใช่เหรอ”
แต่ไม่จบแค่นั้น หลังจากนั้นยังมีคนเข้ามาถามอีกเรื่อยๆ
เด็กหนุ่มเริ่มหัวเสีย
“หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด! ถามอีกทีฉันจะฆ่าตัวตายแล้วนะ!”
โคตรน่ารำคาญเลย
ดีที่หลังจากนั้นไม่มีใครเข้ามาถามอีก เพราะมีคนแชร์ ‘หิมะโปรยปรายบนสะพานขาด’ ลงในกรุ๊ปห้อง จึงกลายเป็นหัวข้อสนทนากันยกใหญ่
หลินจือไป:“เพราะมาก!”
สวีจินจือ:“หลินจือไปยังบอกว่าเพราะ งั้นก็ต้องดีแน่ๆ”
สวีตันตัน:“เชื่อหลินจือไป”
หวงเซี่ยนเซี่ยน:“สาวๆ ไปฟังกันด่วน!”
จูหย่าถิง:“เพื่อนหลินจือไปแนะนำ ไม่มีผิดหวัง~”
หลินจือไป:“…”
แม้จะอวยตัวเองไปหน่อย แต่ได้ยอดดาวน์โหลดเพิ่มขึ้นมาก็ดีเหมือนกัน หลินจือไปเลยหน้าหนาปลอบใจตัวเอง
ช่วงบ่ายกลับถึงบ้าน
หลินจือไปได้รับโทรศัพท์จากเจียงเฉิง น้ำเสียงปลายสายดูตื่นเต้นมาก
