นต่างโตขึ้น อีกทั้งตอนนี้ยังเป็นชายหญิงที่อยู่ด้วยกันตามลำพัง มีทั้งความรู้สึกที่คุ้นเคยและไม่คุ้นเคย บรรยากาศเลยดูแปลกๆ
“ออกไปเดินเล่นไหม?”
หลินจือไปเสนอ
“ดีเลย พาฉันเดินดูรอบๆ หน่อย ฉันยังไม่คุ้นที่นี่เท่าไหร่”
หยิ่นตงหน่วนลุกขึ้น ความสงางามและความเป็นกุลสตรีกลับมาอีกครั้ง
ทั้งสองออกจากบ้าน
หลินจือไปพาหยิ่นตงหน่วนเดินเลียบแม่น้ำในหมู่บ้าน ตรงนั้นมีสวนสาธารณะเล็กๆ เหมาะจะเดินเล่นตอนกลางคืนมาก
หลินจือไปเดินนำหน้า
หยิ่นตงหน่วนเดินตาม มองแผ่นหลังคนข้างหน้า แล้วพูดด้วยความรู้สึกบางอย่างว่า
“จำได้ว่าตอน ม.ต้น นายสูงแค่ร้อยเจ็ดสิบสองเอง ตอนนี้ตั้งร้อยแปดสิบกว่าๆ แล้วนะ”
“เธอเองก็สูงขึ้นเหมือนกัน”
“ประเด็นมันไม่ใช่เรื่องส่วนสูงสักหน่อย”
หยิ่นตงหน่วนพูดเสียงเบา
“เมื่อก่อนฉันเอาแต่คิดว่าถ้าเราได้เจอกันอีกครั้ง นายจะมีปฏิกิริยายังไงตอนเห็นฉัน”
ความคิดแบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
คงเพราะตอนมัธยมต้นหลินจือไปโดดเด่นเกินไป
ตอนเด็กๆ หยิ่นตงหน่วนเคยอ้วนกลมเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ แต่ตอนนี้เติบโตกลายเป็นหงส์ขาวเต็มตัวแล้ว ย่อมอดไม่ได้ที่อยากจะอวดโฉมต่อหน้าหลินจือไปบ้าง
“แปลกใจมาก”
หลินจือไปคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเสริมว่า
“พูดให้ถูกคือ น่าตะลึงมาก”
หยิ่นตงหน่วนส่ายหน้า
“ฉันมาคิดดูแล้ว ตอน ม.ต้น มีสาวสวยบ้านรวยตั้งหลายคนเขียนจดหมายรักให้นาย แต่ก็ไม่เห็นว่านายจะสนใจใครเลย ตั้งแต่เด็กนายน่ะเหมือนเจ้าชายในมัง
