วันรุ่งขึ้น
หลินจือไปกลับไปวิทยาลัย
ตอนบ่ายกลับถึงบ้าน
สายจากเจียงเฉิงโทรเข้ามา
“ผมได้พบกับพี่ชายของเจ้านายแล้ว และเซ็นสัญญาเรียบร้อย
เขาต้องการซื้อขาดแผนงานวาไรตี้โชว์นี้ไปเลย แต่ผมทำตามคำสั่งของคุณ โดยเซ็นสัญญาแบ่งผลกำไรแทน
สุดท้ายเราจะได้ส่วนแบ่งสิบเปอร์เซ็นต์ของรายได้ทั้งหมด”
“อืม”
หลินจือไปยิ้มเล็กน้อย
ความจริงแล้ววาไรตี้โชว์นี้ให้พี่ชายไปฟรีๆ ก็ยังได้
แต่หลินจือไปต้องการหาเงินจากเสินฮวากรุ๊ป ดังนั้นจึงไม่สามารถให้เปล่าได้
อีกทั้งลิขสิทธิ์ก็ต้องจับไว้ให้แน่น ซีซันที่หนึ่งโด่งดัง ซีซันที่สองก็สามารถขึ้นราคาได้
อย่างไรเสีย เงินที่ได้มาก็ไม่ใช่ของพี่ชายอยู่ดี
สิ่งเดียวที่พี่ชายต้องแบกรับก็คือความเสี่ยง
หากรายการนี้ล้มไม่เป็นท่า ตำแหน่งของเขาในแผนกก็จะยิ่งแย่ลงไปอีก
โชคดีที่แผนงานของหลินจือไปละเอียดมาก เขียนรายละเอียดของ ‘The Singer’ จากชาติที่แล้วลงไปทั้งหมด
กระทั่งผลลัพธ์ที่รายการจะทำออกมาเป็นอย่างไรก็จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว
พี่ชายไม่ต้องทำอะไรเลย
แค่ถือแผนงานไว้แล้วทำตามแบบก็พอ
แทบจะบดป้อนข้าวเข้าปากพี่ชายอยู่แล้ว
แม้ว่ารายการนี้จะออกอากาศในบลูสตาร์แล้วเกิดปัญหากับวัฒนธรรมท้องถิ่นก็ไม่ถึงขั้นล้มเหลวแน่นอน
หลังจากวางสายโทรศัพท์
ไม่นานนัก หลินโสวจัวก็มาสอนหลินจือไปร้องเพลงต่อ
ก่อนจะเริ่มเรียน
หลินจือไปถามขึ้นว่า
“พี่ชายของฉันทำรายการวาไรตี้อยู่ นายอยากเข้าร่วมไหม?”
“รายการวาไรตี
