ว่ากรุ๊ปเริ่มต้นจากอุตสาหกรรมบันเทิง หลินเจี้ยนมู่ผู้นำบริษัทก็เคยซื้อสถานีโทรทัศน์เมื่อหลายปีก่อน และยังเป็นคนลงมือสร้างรายการที่โด่งดังมากมายด้วยมือตัวเอง ดังนั้นการที่เจ้านายสืบทอดพรสวรรค์จากปู่ก็เรียกได้ว่าสมเหตุสมผล
แต่ปัญหาคือ สมมติว่ามีคนเขียนหนังสือได้ คุณต้องคิดว่าเขาเก่งมาก สมมติว่ามีคนที่เขียนหนังสือได้และแต่งเพลงได้ คุณต้องคิดว่าเขาเป็นอัจฉริยะ
สมมติว่ามีคนที่ทั้งเขียนหนังสือได้ แต่งเพลงได้ และยังเขียนบทละครได้อีก คุณต้องคิดว่าเขาเป็นอัจฉริยะที่ประหลาดเกินคน สมมติว่ามีคนที่ทั้งเขียนหนังสือได้ แต่งเพลงได้ เขียนบทละครได้ และยังทำแผนงานวาไรตี้ได้อีก คุณต้องคิดว่าคนคนนี้ผิดปกติไปหน่อยแล้วล่ะ
เรื่องมันเริ่มจะเหนือความคาดหมายมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว ตอนนี้เจียงเฉิงรู้สึกว่าเจ้านายของตนไม่ชอบมาพากลเสียแล้ว
“เจ้านายครับ ผมมีคำถามหนึ่ง”
“พี่กำลังกังวลเรื่องคุณภาพของแผนงานวาไรตี้นี้เหรอ?”
“เจ้านายเข้าใจผิดแล้วครับ แทนที่จะกังวลเรื่องคุณภาพของแผนงาน ผมกลับอยากรู้มากกว่าว่ามีอะไรบ้างที่คุณทำไม่ได้?”
เจียงเฉิงอยากรู้จากใจจริง
หลินจือไปบอกเขาอย่างเมตตาว่า
“คลอดลูกครับ”
