เป็นทางการ นอกจากนี้คุนเผิงอินเวสต์เมนต์ก็จัดตั้งขึ้นแล้วด้วย เจ้านายมีแผนอะไรต่อไปครับ?”
ทุกอย่างดำเนินไปตามคำสั่งครั้งก่อนของหลินจือไป
ช่วงนี้เจียงเฉิงง่วนอยู่กับสองเรื่องนี้มาตลอด กระตือรือร้นในการทำงานมากทีเดียว
เขาต้องทำทุกเรื่องที่เจ้านายสั่งให้เรียบร้อยหมดจด แบบนี้จึงจะสามารถผูกตัวเองไว้กับขาเจ้านายได้อย่างเหนียวแน่น
ขณะเดียวกัน เจียงเฉิงก็เข้าใจดี เจ้านายลงทุนลงแรง ทั้งก่อตั้งกองทุนส่วนบุคคล ทั้งตั้งบริษัทลงทุน ย่อมต้องมีเรื่องราวต่อจากนี้แน่นอน
“ผมจะส่งบทละครโทรทัศน์เรื่องหนึ่งให้พี่ครับ”
หลินจือไปส่งบทละครเรื่อง ‘The Knockout’ ให้เจียงเฉิงต่อหน้า
“นี่เจ้านายเป็นคนเขียนเหรอครับ?”
เจียงเฉิงเหลือบมองเอกสารปราดหนึ่ง แล้วเผลอถามออกมาโดยไม่รู้ตัว
หลินจือไปกล่าวเสียงเรียบ
“ก่อนหน้านี้ผมเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ในฐานะนักเขียน การที่ผมจะเขียนบทละครโทรทัศน์ก็น่าจะเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลไม่ขัดกับตรรกะ จริงไหมครับ?”
เจียงเฉิงมีสีหน้าสับสน แน่นอนว่าในเรื่องตรรกะไม่มีปัญหา
นักเขียนบทกับนักเขียนมีคุณสมบัติการสร้างสรรค์ที่คล้ายกัน เพราะสุดท้ายก็คือการเขียนเรื่องราว
บางครั้งนักเขียนก็ผันตัวมาเป็นนักเขียนบท และบางครั้งนักเขียนบทก็ลองหันมาสร้างสรรค์นิยาย
แต่แม้จะเป็นเรื่องปกติ ก็ใช่ว่าจะพบเห็นได้บ่อยขนาดนั้น
แม้คุณสมบัติการสร้างสรรค์จะคล้ายกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าทั้งสองอาชีพจะเปลี่ยนผ่านกันได้