บทที่ 392 ทำโม่หินอันใหม่
คนสกุลจูเห็นแล้วก็หัวเราะครืน
หลี่ซื่อเห็นเย่อวี๋หรานกลับมาแล้วก็รีบรายงานความคืบหน้าอยู่ในห้องครัว
“ในเมื่อใกล้จะเสร็จแล้ว ก็ให้สองคนแยกออกมาเตรียมผักที่จะได้ใช้เย็นนี้ ประเดี๋ยวข้าจะมาสอนพวกเจ้าทำ…” เย่อวี๋หรานบอกรายการวัตถุดิบที่จะใช้เย็นนี้
หลี่ซื่อฟังแล้วก็จดจำไว้ในใจ “เจ้าค่ะ ข้าทราบแล้ว ท่านแม่ ท่านนั่งพักผ่อนก่อนสักครู่ ข้าเข้าไปช่วยงานต่อก่อนนะเจ้าคะ”
ยามนั้น จูปาเม่ยยกเก้าอี้จากในเรือนออกมาให้เย่อวี๋หราน “ท่านแม่ เชิญนั่งเจ้าค่ะ”
“อื้ม! เจ้ากับพวกซานเม่ยซื่อเม่ยทำงานถึงไหนกันแล้ว?” เย่อวี๋หรานถามหลังจากนั่งลงแล้ว
“ท่านแม่ เพิ่งทำเสร็จเจ้าค่ะ” จูปาเม่ยพูดจบก็ร้องเรียกเข้าไปในเรือน
หลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ยจึงหิ้วตะกร้าออกมาจากในเรือน
ในตะกร้ามีตุ๊กตาผ้ารูปคนที่ทำเสร็จแล้วหนึ่งตัวและสร้อยข้อมืออีกจำนวนหนึ่ง
เย่อวี๋หรานหยิบขึ้นมาวิจารณ์ไปทีละชิ้น “ในภาพรวมยังใช้ได้ แต่ตุ๊กตาผ้าแบบนี้ไม่ได้เน้นทำให้เหมือนคนจริง ๆ แต่ต้องทำให้น่ารักเข้าไว้ เหมือนลูกแมวลูกสุนัขที่เพิ่งเกิดใหม่ได้ไม่กี่วัน แค่เห็นแวบแรกก็ทำให้คนรักคนชอบได้แบบนั้น…”
เย่อวี๋หรานพยายามบรรยายให้เห็นภาพเพื่อให้พวกนางเข้าใจ
ในยุคนี้การทำตุ๊กตาผ้าให้เหมือนคนจริง ๆ กลับไม่ใช่เรื่องดี แต่ต้องทำให้น่ารักน่าเอ็นดู เพียงเห็นก็ดึงดูดใจได้ทันที เช่นนั้นจึงจะไม่มีใครต้านทานเสน่ห์ของมันได้
กระต่ายน้อย
