พื้นฐานของเจ้าของร่างเดิมจับคู่กับความคิดสร้างสรรค์ของนางก็คงพอให้รังสรรค์สิ่งใหม่ ๆ ออกมาได้บ้าง
ส่วนการเย็บปักที่ซับซ้อนกว่านั้น ถึงตอนที่สกุลจูร่ำรวยแล้ว นางค่อยไปเชิญช่างปักผ้าจากในตำบลก็สามารถเรียนรู้ได้แล้วนี่นา?
เย่อวี๋หรานไม่กังวลตรงจุดนี้เลยแม้แต่น้อย
มื้อค่ำ เย่อวี๋หรานไม่ได้ลงครัวด้วยตนเอง แต่ยืนกำกับอยู่ข้างเตา คอยสอนวิธีทำให้เหล่าลูกสะใภ้
คอยกำกับงานครัวมาหลายหนปานนี้ เย่อวี๋หรานนับว่าดูออกแล้วว่าคนสมัยนี้ชอบกินเนื้อสัตว์ กินของมัน
ต่างจากนางซึ่งมาจากยุคปัจจุบันที่ชอบกินรสชาติค่อนไปทางจืดมากกว่า
ทว่านางก็ไม่ได้ตระหนี่ ให้ลูกสะใภ้หั่นเนื้อแดดเดียวมาชิ้นโต ซอยเป็นชิ้นบาง ๆ แล้วนำไปทอดในกระทะที่ใส่น้ำมันเอาไว้จนท่วม
จากนั้นก็เป็นพวกหัวหอม ขิง กระเทียม ตามด้วยผักอีกเล็กน้อย
ผัดจนกระทั่งกึ่งสุกค่อยใส่เครื่องปรุงรส เติมน้ำแล้วผัดต่อ
หลังจากนั้นก็ตอกไข่ใส่ลงไปชามโต โปรยผักใบเขียวลงไป
อย่างแรกตั้งใจจะให้คนอื่น ๆ กิน อย่างหลังเอาไว้ให้นางและซานเป่าซื่อเป่ากิน
เด็กเล็กนั้นจะเลี้ยงตามมีตามเกิดเพียงไรก็ต้องใส่ใจบ้าง เนื้อแดดเดียวจัดอยู่ในใประเภทเนื้อรมควัน เด็กเล็กไม่ควรกินเยอะ
นางยังตักซีอิ๊วมาแบ่งใส่ในถ้วยของทุกคน “คราวก่อนหมักซีอิ๊วได้สำเร็จไม่เยอะเท่าไหร่ คราวหน้าไม่รู้ว่าจะได้ทำอีกทีตอนไหน พวกเจ้ากินแต่น้อย ปรุงรสสักหน่อยก็พอแล้ว ถ้าเกลือไม่ถึงก็ซดน้ำแกง…น้ำแกงจะกลมกล่อมมากก
