บทที่ 387 อยู่ดีกินดี
ครั้นนึกถึงแม่ม่ายฉิน จูเหล่าโถวก็ทราบว่าเขาไม่ได้ไปหานางมาสักพักแล้ว
ทำอย่างไรได้ คนในเรือนจับตามองอย่างเข้มงวด เขาอยากไปช่วยก็จนปัญญา
แม่ม่ายฉินยังเคยมาหาเขา แต่เห็นว่าข้างกายเขามีคนอยู่ด้วยก็ไม่พูดอะไร เพียงทักทายถามไถ่เรื่องทั่วไปแล้วก็จากไป
นางจากไปแล้ว แต่ลูกชายของเขายังอยู่ สายตาของจูซื่อและจูอู่ที่มองมายังเขานั้นกล่าวได้ว่าเชือดเฉือนจิตใจยิ่งนัก
มารดามันเถอะ เขาดูเหมือนคนกินไม่เลือก ลุ่มหลงมัวเมานารีนักหรือ?
จูซื่อและจูอู่คิดในใจ ‘ท่านพ่อ ท่านยังพูดว่าไม่มีอะไรอีก คนเขามาหาถึงเรือนแล้ว’
จูเหล่าโถวไม่รู้ว่าจะตอบกลับคนข้างกายอย่างไร ได้แต่ตอบรับส่ง ๆ ไปไม่กี่คำ กล่าวอำลาทุกคน แล้วจากไปพร้อมกับจูอู่
จูหย่งหนิงมองเงาหลังของสองพ่อลูก ความรู้สึกในจิตใจนั้นสุดจะพรรณนาได้
เฮ้อ…ล้วนมีเมียเหมือนกัน เหตุใดจึงต่างกันปานนี้?
เมื่อครั้งยังสาว หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์และภรรยาเขาแต่งเข้าหมู่บ้านสกุลจูมาพร้อมกัน ทั้งคู่ยังกลายเป็น ‘สหายสนิท’ ทำอะไรก็มักจะทำด้วยกัน
ตอนนั้นความแตกต่างยังไม่มากนัก ทั้งคู่งดงามเยาว์วัยดุจเดียวกัน แต่เพราะหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์มีนิสัยดุดันกว่า สายตาของทุกคนจึงไปตกอยู่บนร่างหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ ไม่ว่าใครต่างก็เห็นใจจูเหล่าโถว
พูดกันว่าเขาไม่รู้จักเสพสุขที่มี ดันไปคว้า ‘ภรรยาต่างถิ่น’ มาเสียได้ แถมยังดุร้ายปานนี้ ตอนนี้ถูกรังแกแล้วเห็นหรือไม่?
แน่นอนว่าย่อม
