บทที่ 379 ปกป้องแม่สามี
ไม่หรอกมั้ง จริงหรือเปล่าเนี่ย หญิงปากสว่างกล้าทำแบบนั้นด้วยหรือ?
แต่จะว่าไป หญิงปากสว่างไม่ได้เพิ่งจะไม่พอใจหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์วันสองวันนี้ เรื่องนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
เฮ้อ…หญิงปากสว่างก็จริง ๆ เลย อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ เอาแต่จ้องจับผิดหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ไปทำไม? ประเด็นคือนางไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่ายด้วยน่ะสิ
หญิงปากสว่างโมโหยิ่งนัก เพิ่งอ้าปากขึ้นมาก็ถูกหลี่ซื่อดักคอ จะกี่ครั้งก็พูดไม่ชนะอีกฝ่ายเสียที อึดอัดคับข้องใจเป็นที่สุด
“เรื่องที่ข้าถูกพิษ แม่สามีเจ้าคงปฏิเสธไม่ได้กระมัง? ข้าต้องมาหาหมอเชียวนะ ข้ามีท่านหมอเป็นพยาน…” อารามร้อนใจ หญิงปากสว่างยังลากหมอชาวบ้านลงน้ำมาด้วย ให้เขาเป็นพยานว่านางถูกพิษจริง ๆ ถึงขั้นจะเอาชีวิตกันแล้ว
ถ้านางต้องตาย นางก็จะให้หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์เอาชีวิตมาชดใช้
“เจ้าถูกพิษแล้วไปเกี่ยวอะไรกับแม่ข้า? เจ้าเอาหลักฐานมาสิ” หลี่ซื่อตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมรับว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเย่อวี๋หรานเด็ดขาด
เวลาไหนควรแบ่งแยกคนในคนนอก ในฐานะลูกสะใภ้สกุลจู นางแบ่งแยกได้ชัดเจนยิ่งนัก
พูดเป็นเล่นไป ถ้านางยอมรับหรือแสดงท่าทีอ่อนแอ หลังจากนี้ ‘มลทิน’ บนร่างแม่สามียังจะล้างออกได้อีกหรือ?
ถ้าให้นางพูด หญิงปากสว่างจะตายหรือไม่ตายก็สมน้ำหน้าแล้ว ไม่เกี่ยวอะไรกับครอบครัวของตน
“ข้าจะไม่มีหลักฐานได้อย่างไร? ข้ามีสิ เจ้ารอก่อนเถอะ พี่ข้ากลับไปเอาแล้ว รอจนพี่ข้ากลับ
