งผัก?!
หลี่ซื่อนึกขึ้นได้กะทันหันก็ต้องตะลึงพรึงเพริด “เจ้าคงไม่ได้หมายถึงของที่อยู่ในแปลงผักของพวกข้าหรอกกระมัง? ข้าว่าแปลกเสียแล้ว ของที่ปลูกอยู่ในแปลงผักของข้า ทำไมไปอยู่ที่เรือนของเจ้าเสียได้? เจ้ามาบอกพวกข้าตอนไหนหรือว่าจะยืมผักของพวกข้าไปใช้?”
หลี่ซื่อหันกลับมาถามหลิ่วซื่อและหลิวซื่อว่าพวกนางสองคนได้ทราบมาก่อนหรือไม่
หลิ่วซื่อและหลิวซื่อถูกนางกระตุ้นเตือนเช่นนั้นก็นึกออกว่าเจ้าสิ่งนั้นคืออะไร ต่างก็พากันส่ายศีรษะ
“ไม่เลย จะให้ยืมได้อย่างไร?” หลิวซื่อกล่าวอย่างมั่นใจยิ่งนัก “แม่สามีบอกว่านั่นคือสมุนไพร ปกติไม่ให้พวกข้าแตะต้องด้วยซ้ำ เพียงให้พวกข้าคอยดูแล ของที่พวกข้าเองยังไม่แตะต้อง แล้วจะเอาไปให้คนอื่นใช้เป็นอาหารได้อย่างไร?”
หลี่ซื่อกล่าวตามมาว่า “หญิงปากสว่าง เจ้าคงไม่ได้ขโมยไปจากแปลงผักของพวกข้าหรอกใช่ไหม? เจ้าขโมยของที่ไม่รู้จักไปเอง กินแล้วโดนพิษ ยังจะมาใส่ร้ายแม่สามีของพวกข้า เจ้าต้องการอะไรกันแน่?”
แล้วยกตัวอย่างทันทีว่า ถ้ามีบ้านไหนต้องการจะวางยาเบื่อหนูจึงได้ซื้อยากลับมา แต่เพื่อนบ้านดันมาขโมยไปทำอาหาร ทำให้โดนพิษเสียเอง คนที่ซื้อยาเบื่อหนูกลับมาก็ต้องโชคร้ายน่ะสิ?
ใต้หล้ามีหลักการเช่นนี้ที่ไหนกัน เจ้าขโมยของของผู้อื่นไปแล้วถูกพิษ ยังจะให้ผู้อื่นชดใช้อีก?
คนรอบข้างได้ยินเช่นนั้นก็บังเกิดเสียงถกเถียงวิพากษ์วิจารณ์ขึ้นมาทันที
“นั่นน่ะสิ ขโมยยาเบื่อหนูของคนอื่นไปกินจนเป
