บทที่ 359 ลูกชายข้าไม่ได้เป็นคนแต่งเมียเสียหน่อย
“ข้าเห็นว่าอย่างไรรึ?” เย่อวี๋หรานคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าจะมีความเห็นอะไรได้? ลูกชายข้าไม่ได้เป็นคนแต่งเมียเสียหน่อย มาถามข้ากันทำไม?”
“เอ่อ…” ชาวบ้านชะงักค้าง
จูซานเสิ่นและจูซื่อเสิ่นก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม
ภรรยาของหลิวเหวินเกินร่ำไห้ขอร้อง “ฮือ ๆๆ…จูต้าเหนียง จูซานเสิ่นกับจูซื่อเสิ่นพูดแล้ว เรื่องนี้ให้ท่านเป็นคนตัดสินใจ ขอร้องท่านแล้ว ท่านช่วยไป๋ฮวาลูกสาวของข้าด้วยเถอะ ถ้าท่านไม่ช่วยนาง ก็คงไม่มีใครช่วยนางอีกแล้ว”
“ประหลาดแล้ว นางมีพ่อมีแม่ พ่อแม่ของนางไม่ช่วยนาง แต่กลับมาขอร้องข้าที่เป็นคนนอก? เมียเหวินเกิน แม่ไป๋ฮวา เจ้าไม่คิดว่าแปลกบ้างหรือ? นี่เป็นหลักการบ้านไหนกัน ลูกสาวตัวเองถูกคนรังแก คนเป็นพ่อเป็นแม่กลับไม่ออกหน้า แต่กลับมาหาคนที่เขามาดูตัวด้วย ทั้งยังมาขอร้องคนเป็นป้าของเขาอีก ข้าไม่ใช่ใต้เท้าผู้มีใจเที่ยงธรรมในที่ว่าการเสียหน่อย ต้องปกครองไพร่ฟ้าประชาชน แล้วยังต้องมาคอยดูว่าลูกสาวเจ้าถูกคนรังแกหรือไม่อีกหรือ?”
คนอื่นอาจโง่ แต่เย่อวี๋หรานไม่ได้โง่ นางกลับนับถือภรรยาของหลิวเหวินเกินผู้นี้ทีเดียว ฉลาดหลักแหลม ทราบว่าถ้าตนเองแข็งข้อกับแม่สามีซึ่งหน้าก็จะทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียง จึงเชิญ ‘กองหนุน’ เข้ามา ให้คนอื่นเล่นบทผู้ร้ายแทน
ทางหนึ่งนางสามารถเล่นบท ‘ผู้อ่อนแอ’ ต่อไปได้ ได้รับความเห็นอกเห็นใจจากคนอื่นต่อไป ทางหนึ่งปัญหาของ
