บทที่ 346 พ่อของเจ้านอกใจ
คำพูดของแม่เขาน่าเชื่อถือมาโดยตลอด ไม่มีทางที่เรื่องนี้จะเป็นเรื่องเหลวไหล
“ข้าเป็นคนจับได้เอง” เย่อวี๋หรานเว้นจังหวะชั่วครู่ ก่อนจะพูดต่อ “บนทางเดินนอกเรือนแม่ม่ายฉิน”
จูซื่อเงยหน้าขึ้นในทันใด ตกใจหวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย
“พี่สามของเจ้าก็รู้ ก่อนหน้านี้เคยพูดเรื่องที่พ่อเจ้ามีท่าทีน่าสงสัยอยู่” เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างมั่นใจเป็นอย่างยิ่ง
จูซื่อรู้สึกไม่ดีแม้แต่น้อย แม้แต่เสียงพูดก็ยังสั่นเทา “นาน….นานแค่ไหนแล้วขอรับ?!”
“ระยะหนึ่งแล้ว แต่เรื่องที่ของในบ้านถูกขโมยน่าจะเกิดขึ้นช่วงนี้ ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่ได้สังเกต” เย่อวี๋หรานให้เวลาจูซื่อได้จัดการความคิดสักหน่อย จากนั้นจึงพูดต่อ “แค่มีเค้าลางอยู่บ้าง ยังไม่ไปถึงขั้นนั้น เจ้าอย่ากังวลเกินเหตุไปเลย”
“เริ่มขโมยของในบ้านไปให้คนอื่นแล้วยังเรียกว่าเป็นแค่เค้าลางได้หรือขอรับ ยังไม่ถึงขั้นนั้นหรือ? ต้องถึงขนาดไหนจึงจะเรียกว่าถึงขั้นนั้นเล่าขอรับ?”
“พ่อของเจ้าเห็นอกเห็นใจคนอื่น มันไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กที่กำพร้าพ่อกับแม่ม่าย…”
“ไม่ง่ายสำหรับนาง แล้วมันง่ายสำหรับครอบครัวพวกเราหรือขอรับ? ท่านพ่อคงลืมไปแล้วกระมังว่าเสบียงในไร่ของเราก่อนหน้านี้ ไม่พอที่จะเลี้ยงปากท้องคนในบ้านเราที่มีมากเพียงนี้ได้ ถ้าไม่ใช่เพราะท่านแม่เสี่ยงชีวิตเพื่อไปหาอาหารในส่วนลึกของภูเขาไท่ตัง หาทางรอดให้ที่บ้าน ครอบครัวพวกเราจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้นะขอรั
