ว้างเช่นนี้ ก็ให้เขาเข้ามาเถิด! จะได้ทำให้เขาหมดหวังไปเลย”
เมี่ยวฮวามหาบุรุษมองจื่อยวี่แวบหนึ่ง แน่นอนว่านางคาดเดาได้บ้าง จึงเห็นด้วย
เสียงฝีเท้าใสกังวานดังขึ้น หลี่ลี่และสุ่ยชิงเยียนก้าวเข้ามาพร้อมกันด้วยท่าทีมั่นคง
“น้องสุ่ย แม้ว่าตามกำหนดเวลาที่ตกลงกันไว้จะยังเหลืออีกระยะหนึ่ง แต่พี่ชายอย่างข้าไม่อาจควบคุมความคิดถึงที่มีต่อเจ้าได้ ไม่อาจรอต่อไปอีกแล้ว จึงมาล่วงหน้า หวังว่าน้องจะไม่ถือสา”
จื่อยวี่เห็นรูปลักษณ์ภายนอกที่ธรรมดาไม่โดดเด่นของหลี่ลี่มุมปากแสดงความดูแคลนชัดเจนยิ่งขึ้น แต่เมื่อเห็นสุ่ยชิงเยียน ดวงตาก็เปล่งประกายทันที รีบลุกจากที่นั่งเข้าไปต้อนรับ
