เจน ข้ายังจะต้องโมโหแบบนี้หรือ?
หลี่ซื่อไม่ได้กลัวเย่อวี๋หรานถึงเพียงนั้น ตอนที่นางเข้ามา ในมือยังประคองถ้วยใส่ผลไม้ป่ามาด้วยใบหนึ่ง ฟังว่าเป็นของที่แม่เฒ่าสักคนที่มาแลกของด้วยนำมายัดใส่มือนาง
“ท่านแม่ ท่านลองชิมดูสิเจ้าคะ ผลไม้นี่หวานมากเลย ข้าวางทิ้งไว้ในบ่อน้ำให้เย็นฉ่ำ เหมาะจะกินในวันอากาศร้อนแบบนี้ยิ่งนัก”
เย่อวี๋หรานมองท่าทางประจบเอาใจอย่างกระตือรือร้นของอีกฝ่ายแล้วก็เลิกคิ้ว “มาทำดีด้วยโดยไร้สาเหตุ หากไม่ใช่คนชั่วก็ต้องเป็นโจรร้าย ว่ามาเถอะ เรื่องอะไร?”
“แหะ ๆ…ท่านแม่ก็ยังเป็นท่านแม่ ข้าคิดจะทำอะไรท่านแม่ก็รู้ทันไปเสียหมด” หลี่ซื่อประจบไปเล็กน้อย จากนั้นจึงบอกสาเหตุที่ตนเองมาหา “ท่านแม่ ตอนนี้ยังห่างจากช่วงเก็บเกี่ยวอีกสักพัก บ้านเดิมข้าไม่มีเสบียงแล้ว ได้แต่กินโจ๊กเปล่า ข้าเห็นว่าที่เรือนใกล้จะเก็บเกี่ยวมันเทศกันแล้ว จะต้องเก็บได้มากแน่นอน จึงคิดว่าท่านแม่จะสามารถปันมันเทศให้บ้านเดิมของข้าสักหน่อยได้ไหมเจ้าคะ?”
“เจ้าก็อยากยืมเสบียง?”
“อยากสิเจ้าคะ ถ้าสามารถกินอิ่มได้ ใครจะอยากหิวโหย?” หลี่ซื่อกล่าวอย่างมั่นอกมั่นใจ
“ปกติเจ้าก็ช่วยบ้านเดิมบ่อย ๆ นี่นา?” เย่อวี๋หรานกล่าว “ปกติข้าลืมตาข้าหนึ่งปิดตาข้างหนึ่ง ตอนนี้มันเทศยังอยู่ในแปลง ยังไม่ทันได้เก็บเกี่ยว เจ้าก็เริ่มหมายตามันเทศเสียแล้ว นี่จะเร็วไปหน่อยไหม?”
“ข้าถึงได้มาบอกท่านแม่ล่วงหน้าอย่างไรเจ้าคะ กลัวว่าท่านแม่จะลืมบ้านเด
