ะยืนอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร รีบคุกเข่าลงมาช่วยขุดทันที
ครั้นเอาขึ้นมาพิจารณาแล้ว ขนาดของมันเทศหัวนั้นดูคล้ายจะไม่เลวเลยทีเดียว หาได้เล็กกว่ามันเทศที่พวกนางไปขุดมาจากบนเขาเมื่อปีที่แล้ว
“ท่านแม่ จริง ๆ ด้วย ท่านดูสิเจ้าคะ หัวนี้ใหญ่ทีเดียว ใหญ่เท่ากำปั้นของข้าเลย”
หลี่ซื่อกำลังตื่นเต้นยินดี เย่อวี๋หรานก็ขุดมันเทศลูกที่สอง ลูกที่สาม ลูกที่สี่ออกมาได้แล้ว…
ผ่านไปครู่หนึ่ง นอกจากลูกที่ถูกจอบทำหักไปลูกนั้น อีกห้าลูกล้วนยังสมบูรณ์ดี
หัวใหญ่หน่อยมีขนาดใหญ่กว่ากำปั้นของหลี่ซื่อ ส่วนหัวเล็กมีขนาดประมาณครึ่งกำปั้นของนาง
หลี่ซื่อพิศวงระคนยินดียิ่งนัก “ท่านแม่ ท่านแม่ ท่านเห็นหรือยังเจ้าคะ? โตแล้ว มันเทศแดง ๆ เยอะแยะไปหมด จากก้านมันเทศท่อนเดียวในตอนแรก กลับงอกมันเทศออกมามากมายปาน
นี้”
“สวรรค์ ไม่คิดไม่ฝันเลยจริง ๆ”
“ท่านแม่ ถ้าข้าไม่ได้เป็นคนปลูกเองกับมือ ข้าต้องไม่เชื่อแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ”
……
เทียบกับท่าทางตื่นเต้นยินดีของหลี่ซื่อ เย่อวี๋หรานกลับดูไม่ค่อยพอใจนัก นางกล่าวว่า “ขนาดหัวมันยังเล็กอยู่ จำนวนก็มีไม่มาก ถ้าไม่ใช่เพราะยังไม่ถึงเวลาเก็บเกี่ยว ก็คงเป็นเพราะพันธุ์นี้ลงหัวไม่เยอะ”
“ท่านแม่ แบบนี้ยังเรียกว่าไม่เยอะอีกหรือเจ้าคะ?!” หลี่ซื่ออุทาน “ท่านแม่ ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าตอนนั้นมันเทศที่พวกเราเก็บไว้สำหรับปลูกมีแค่นิดเดียวเอง แต่ท่านดูตอนนี้สิ พวกเราปลูกมันเทศออกมาได้เต็มไปหมดเลยไม่ใช่หร
