บทที่ 326 ถู่ตี้เฉินที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
เย่อวี๋หรานย่อมไม่เข้าใจเจตนาของกานอี้เซียนผิดอยู่แล้ว นางตึงเครียดเช่นนี้ก็เพราะว่านางเคย ‘จินตนาการแบบนั้น’ กับผู้อื่นมาก่อน ถึงได้ความรู้สึกไวต่อการกระทำที่คลุมเครือของอีกฝ่ายเป็นพิเศษ
อายุปูนนี้แล้ว เป็นย่าคนแล้ว ยังฝันพรรค์นั้นได้อีก?!
ถ้าพูดออกไปจะต้องทำให้คนขบขันเป็นแน่แท้
นางเองก็ไม่ต้องการให้ใครล่วงรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะเจ้าตัวอย่างกานอี้เซียน
ครั้นได้ยินว่าอีกฝ่าย ‘เป็นห่วง’ นางเพียงเพราะกังวลว่านางจะไม่ตั้งใจเพาะปลูก ในใจเย่อวี๋หรานก็อดจะรู้สึกแปลก ๆ ไม่ได้
นางทราบว่าที่นางกับอีกฝ่ายไปมาหาสู่กันมีสายสัมพันธ์ประการเดียวคือเรื่อง ‘เพาะปลูก’ แต่เมื่อถูกเขากล่าวออกมาอย่างชัดเจนแจ่มแจ้งเช่นนี้ ก็เกือบจะถูกทำร้ายจิตใจเข้าให้แล้ว
เฮ้อ…ถ้านางอายุน้อยกว่านี้สักสิบกว่าปี ยี่สิบปีก็คงดี
ส่วนว่าเหตุใดจึง ‘ดี’ เย่อวี๋หรานไม่กล้าครุ่นคิดให้ลึกซึ้งไปมากกว่านั้น
“เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว” นางกล่าวต่อไปว่า “เจ้าไม่ต้องกังวล เรื่องระหว่างข้ากับจูเหล่าโถวเป็นเรื่องส่วนตัว เจ้าไม่ต้องยุ่ง เรื่องนี้ไม่กระทบต่อการเพาะปลูกแน่นอน ควรเพาะปลูกอย่างไรข้าก็จะทำไปเช่นนั้น ควรเผยแพร่อย่างไรข้าก็ยังทำดุจเดิม ถ้าเจ้าคิดว่าวิธีนี้ได้ผลก็สามารถนำไปใช้ได้อย่างเต็มที่ ข้ามีเงื่อนไขเพียงข้อเดียว”
“เงื่อนไขอะไร?” ความคิดจิตใจของกานอี้เซียนถูกคำว่า ‘เงื่อนไข’ กุมเอาไว้อย่าง
