้ก็พอแล้ว” เย่อวี๋หรานทราบว่าชาวบ้านไม่ทะเลาะกับขุนนาง ถ้ากานอี้เซียนคิดร้ายกับนาง นางที่เป็นเพียงชาวบ้านอ่อนแอคนหนึ่งคงไม่มีทางเอาชนะเขาได้เลย
ตอนนี้นางก็แค่อาศัยว่าคนหนุ่มหนังหน้าบาง ไม่กล้าพูดก็เท่านั้น
“เข้าใจแล้ว”
“ถ้าไม่ได้เอาอะไรมาด้วย ข้าก็ขอตัวก่อน ข้ายังมีเรื่องต้องทำอีกมาก” เย่อวี๋หรานยิ้มฝืดเฝื่อน หมดอารมณ์จะสนทนากับเขาโดยสิ้นเชิง
ไม่ว่าใครที่ถูกผู้อื่นกุม ‘จุดอ่อน’ เอาไว้ได้ ในใจก็คงไม่ปลอดโปร่งสักเท่าใด นับประสาอะไรที่คนผู้นั้นยังค่อนข้างแตกต่างจากคนทั่วไปในจิตใจนางอีกด้วย
นางนึกว่านางกับเขาสามารถเป็นสหายกันได้ คบหากันฉันมิตรโดยไม่สนใจเรื่องอายุ แต่ตอนนี้ดูแล้ว นางคงคิดง่ายเกินไป
กานอี้เซียนสัมผัสถึงความไม่พอใจของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน แต่เขากลับไม่รู้ว่าความไม่พอใจนั้นมีที่มาจากอะไร
เขาก็รับปากเงื่อนไขของนางแล้วนี่นา?
“ไม่มีอะไรแล้ว จูต้าเหนียง ท่านไปทำธุระเถอะ”
เย่อวี๋หรานจากไปโดยไม่สนใจเขาอีก
กานอี้เซียนยืนอยู่ที่เดิม เนิ่นนานก็ยังไม่จากไป เขาขบคิดปัญหานั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังคิดไม่ออก
เดี๋ยวก่อน เขาลืมบอกจูต้าเหนียงเรื่องที่จูเหล่าโถวแอบไปมีคนอื่นอยู่ข้างนอก!
แม้จูต้าเหนียงจะไม่พอใจที่เขาเข้าไปยุ่งเรื่องระหว่างนางกับจูเหล่าโถว แต่ตอนนี้จูเหล่าโถวแอบไปมีคนอื่นอยู่ข้างนอกเพราะเรื่องแยกห้องนอนแล้วนี่นา
“โธ่เอ๊ย ทำอย่างไรดีละเนี่ย?”
เย่อวี๋หรานจากไปไกลมากแล้ว
และเพื
