บทที่ 308 ยังถูกขังไว้ในเล้าหมู
ส่วนเรื่องที่หลินต้าเม่ยอาละวาดเมื่อครู่นี้?
ทุกคนได้แต่คิดว่า ขอโทษที ไม่เห็นหรอก!
หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ร้ายกาจจริง ๆ บอกว่าจะมัดก็มัดคนทันที นางคอยจับตามองอยู่ข้าง ๆ ด้วยตนเอง ผู้ใดจะกล้าทะเล่อทะล่าพูดขึ้นมาต่อหน้านางให้ถูกตบหน้า?
ยิ่งไปกว่านั้น งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ของสกุลจูจัดได้ว่าไม่เลวยิ่งนัก
ทุกโต๊ะล้วนมีเนื้อ เต้าหู้และผัดผักราดสารพัดน้ำพริก จับคู่กับโจ๊กธัญพืชรวมมิตรอีกคนละถ้วย พวกเขากล้าพูดเลยว่า “ทั่วเชิงเขาไท่ตังยังจะไปหาแบบนี้ได้อีกที่ไหน?”
“ใช่แล้ว คราวก่อนข้าไปกินข้าวที่หมู่บ้านสกุลหลี่ พวกเขาไม่มีแม้แต่หมั่นโถว มีแค่โจ๊กเปล่าโหรงเหรง ใสจนเห็นก้นถ้วย สกุลจูเสียอีกใจปล้ำกว่ามาก เอาของพวกนี้ออกมาให้กินได้”
“ไม่ต้องพูดแล้ว อย่างน้อยสกุลจูยังมีเนื้อให้กิน พวกเจ้าเคยได้กินจากที่อื่นด้วยหรือ?”
……
เย่อวี๋หรานพยายามทุกวิถีทางเพื่อจัดงานเลี้ยงครั้งนี้ให้ดีที่สุด
แต่นางก็รู้ขีดจำกัด ไม่ได้ถลุงสกุลจูจนเกลี้ยงเพื่อเตรียมงานนี้ เป็นต้นว่าลูกชิ้นกากเต้าหูรสเนื้อซึ่งเป็น ‘สูตรต้นตำรับ’ ของสกุลจู ใช้น้ำแกงเนื้อมาผสมกากเต้าหูปั้นเป็นก้อนกลม
ส่วนโจ๊กธัญพืชรวมมิตร นางหักเงินจากค่าขายสูตรชาดจำนวนหนึ่งมาซื้อธัญพืชเก่าเก็บ ยังมีพวกถั่วและผักตากแห้ง โปรยแป้งลงไปเพื่อให้ข้นเหนียวแล้วเคี่ยวรวมกันในหม้อ
น้ำพริกเป็นสิ่งที่ในเรือนทำกันเองอยู่แล้ว ไม่ได้มีผักมากมายก็
