บทที่ 294 ใครหาเงินได้มากที่สุด?
“เรื่องข้าวสาลีฤดูหนาวได้เตือนสติข้าแล้ว ข้าไม่อาจทำพลาดซ้ำสอง” เย่อวี๋หรานเว้นช่วงเล็กน้อย แล้วอธิบายเหตุผลที่นางแพร่งพรายเรื่องมันเทศแก่หมู่บ้านสกุลหลี่
นางใคร่ครวญมาแล้วว่าเพราะเหตุใดข้าวสาลีฤดูหนาวจึงดึงดูดความสนใจของเจี่ยงโหย่วเซิง
ประการแรก เชิงเขาไท่ตังยังไม่เคยมีมาก่อน
ประการที่สอง มีเพียงครอบครัวของนางที่ปลูกได้สำเร็จ
เนื่องจากมีเพียงครอบครัวของนางที่ปลูกได้ เรื่องนี้จึงแลดู ‘หายาก’
เย่อวี๋หรานไม่ต้องการให้เกิดเรื่องราวเช่นนี้ขึ้นอีก นางจึงคิดวิธีการหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นก็คือลากหมู่บ้านสกุลหลี่ และแม้กระทั่งหมู่บ้านอื่น ๆ ในเชิงเขาไท่ตังลงน้ำมาด้วยกัน ให้ทุกคนปลูกโดยทั่วกัน
คนทั่วเชิงเขาไท่ตังล้วนปลูกได้ เรื่องนี้ยังจะ ‘หายาก’ อีกหรือ?
ย่อมไม่เป็นเช่นนั้น ขอเพียงไม่ใช่สิ่งหายาก ยังต้องกลัวว่าจะถูกคนเพ่งเล็งอีก?
“นี่เป็นข้อแรก ยังมีอีกข้อ ก็เหมือนกับที่ผู้อาวุโสสกุลจูกล่าวไว้ หมู่บ้านสกุลหลี่จะได้เลิกคิดเรื่องสิทธิ์ค้าขายจากหมู่บ้านของพวกเรา นี่ก็คือข้อสอง” เย่อวี๋หรานกล่าวสืบไป “ส่วนข้อสาม ทำเช่นนี้ก็นับว่าพวกเราได้หยิบยื่นน้ำใจให้แก่หมู่บ้านสกุลหลี่ ในอนาคตถ้ามีอะไรเกิดขึ้น หมู่บ้านสกุลหลี่ก็ย่อมต้องช่วยพวกเราแล้ว”
“นอกจากนี้ ยังมีข้อสี่ก็คือสิทธิ์ในการออกเสียง หมู่บ้านสกุลหลี่ยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับพวกเรา ขณะที่พวกเราเองก็เป็นหนึ่งในสามหมู่บ้าน
