บทที่ 293 เกลี้ยกล่อม
ผู้อื่นไม่ได้จงใจถ่วงเวลาเอาไว้นานเพียงนี้แล้วค่อยมาบอก แต่คนเขาเพิ่งทดลองปลูกได้สำเร็จเป็นครั้งแรก ยังไม่ได้เก็บเกี่ยวเลยด้วยซ้ำ ผลสุดท้ายจะออกมาเป็นอย่างไรก็ยังไม่แน่ใจ ทั้งยังไม่อาจบอกได้
ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดเรื่องหลี่ต้าเหนียง ทั้งยังเกี่ยวพันกับการค้าขาย กลัวว่าเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสของหมู่บ้านสกุลหลี่จะเข้าใจว่าหมู่บ้านสกุลจูไม่เต็มใจแบ่งสิทธิ์ค้าขายให้พวกเขา จึงจำเป็นต้องอธิบายเรื่องราวทั้งหมดออกมาอย่างชัดเจน
หาใช่เพราะหมู่บ้านสกุลจูไม่ต้องการแบ่งให้ แต่เป็นเพราะหมู่บ้านในเชิงเขาไท่ตังมีคนเพียงเท่านี้ ทุกครอบครัวล้วนพยายามหาเลี้ยงปากท้องกันอยู่ เงินยังไม่มี แล้วจะมีสักกี่คนที่เต็มใจนำเงินไปจับจ่ายใช้สอย?
การค้าต้นทุนต่ำเช่นนี้ทำคนเดียวยังสามารถหาเงินได้ แต่ถ้ามีคนจำนวนมากทำพร้อมกันก็ไม่อาจหาเงินได้อีกแล้ว
แทนที่จะฝากความหวังไว้กับความคิดเลื่อนลอยเช่นนี้ ยังไม่สู้ไปทำอะไรที่จับต้องได้อย่างการเพาะปลูก นั่นจึงจะเป็นเครื่องมือหาเลี้ยงครอบครัวที่แท้จริง
เมื่อผู้อาวุโสสกุลจูกล่าวเช่นนั้น ผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่ของหมู่บ้านสกุลหลี่ก็รู้สึกดีขึ้นมาก คิดว่าหมู่บ้านสกุลจูเป็นคนที่ทำงานเป็นจริง ๆ
ก่อนที่จะประสบความสำเร็จก็ไม่พูดมาก เมื่อมีความมั่นใจแล้วค่อยมาชักชวนให้คนอื่นทำตาม
“ไม่เสียทีที่เป็นหมู่บ้านพี่น้องกัน ผู้อาวุโสจู อาศัยวาจานี้ของท่าน ต่อไปหมู่บ้านสกุลหลี
