ู่บ้านแต่งงานข้ามหมู่บ้านกันบ่อย ๆ มีอะไรก็มักทำด้วยกัน”
ฝ่ายตรงข้ามพูดถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลจูยังจะพูดอะไรได้?
ความชอบที่สมควรแย่งมาให้หมู่บ้านสกุลจู พวกเขาสองคนยังต้องแย่งคืนมาอยู่
ทั้งสองจึงพูดว่าย่อมต้องเพาะปลูกด้วยกันอยู่แล้ว มีสุขร่วมเสพ มีทุกข์ร่วมต้าน ทว่ายังไม่ได้เก็บเกี่ยวมันเทศ ดังนั้นไม่อาจโอ้อวดเร็วเกินไป ตกลงแล้วผลจะออกมาอย่างไรกันแน่ พวกเขาก็ยังบอกไม่ได้
ขอเพียงถึงยามนั้น หมู่บ้านสกุลหลี่ไม่รังเกียจที่มันเทศเก็บเกี่ยวได้น้อยเกินไป หาว่าหมู่บ้านสกุลจูของพวกเขา ‘อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ’ ก็พอแล้ว
“ไม่มีทางแน่นอน ช่วงเวลานี้ทุกคนล้วนอยากเก็บเกี่ยวให้ได้มากขึ้นสักเล็กน้อยก็ยังดี สามารถเก็บเกี่ยวเพิ่มขึ้นมาได้หนึ่งตะกร้า ก็ช่วยให้มีคนได้กินอิ่มเพิ่มขึ้นมาอีกหลายคน” คำพูดปากเปล่าใคร ๆ ก็พูดได้ เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลหลี่ไม่คิดว่านี่จะมีปัญหาตรงไหน
ขอเพียงเก็บเกี่ยวได้ นั่นก็คือเรื่องดี ส่วนว่าถ้ากระทั่งผลเก็บเกี่ยวเล็กน้อยก็ยังไม่มี นั่นก็เป็น
‘เรื่องของอนาคต’ แล้ว
“ดูจากตอนนี้ อย่างน้อยต้องเก็บได้สักตะกร้านั่นแหละ” ผู้อาวุโสสกุลจูยิ้มแย้มพลางกล่าวกับเจ้าหน้าที่และผู้อาวุโสสกุลหลี่ “ต่อให้ไม่มีหัวมันเทศ พวกเจ้าดูใบกับเถาของมันสิ แค่นี้ก็ได้หลายตะกร้าแล้ว สามารถนำไปทำอาหารได้ ดีกว่าขึ้นเขาไปเก็บผักมากมายนัก”
เจ้าหน้าที่หมู่บ้านสกุลจูก็ให้ความร่วมมือด้วย จึงหัวเรา
