บทที่ 287 พี่ใหญ่จู เจ้าเป็นคนดีมากจริง ๆ
ในลานบ้าน แม่ม่ายฉินกำลังเก็บกวาดลานบ้าน
เมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว นางก็เงยหน้าขึ้นมาทันที
ยามที่เห็นว่าเป็นใครก็ยิ้มออกมา “เจ้ามาแล้วหรือ? นั่งก่อนสิ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
จูเหล่าโถวยืนอยู่ที่หน้าประตูด้วยความเขินอายเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็เดินเข้ามา
แม่ม่ายฉินยกม้านั่งมาให้เขา
จูเหล่าโถวนั่งลง
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไร คนหนึ่งยังจัดการสิ่งที่ทำค้างไว้ต่อ ส่วนอีกคนก็นั่งมองอยู่ด้านข้าง
“ต้องขอโทษด้วย เพราะมีเรื่องยุ่งอยู่มาก จึงทำให้เจ้าต้องรอนานแล้ว” ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดแม่ม่ายฉินก็จัดการเรื่องที่ทำค้างไว้เสร็จ
“ไม่เป็นไร ข้าไม่ได้มีธุระอะไร ก็แค่มาเดินเล่นไปมาเท่านั้น” จูเหล่าโถวกล่าว
แม่ม่ายฉินเติมน้ำในแก้วใหม่แล้วส่งให้เขา ก่อนจะย้ายมานั่งข้างเขา
“เดินเล่นไปมาจนมาถึงที่นี่เลยหรือ? ช่วงนี้เจ้าทะเลาะกับภรรยาเจ้าอีกแล้วหรือ?”
“เปล่า”
แม่ม่ายฉินยิ้ม “ข้าก็คิดว่าเป็นเช่นนั้น ได้ยินว่าช่วงนี้พวกเจ้ากำลังเตรียมตัวสร้างเรือน ทั้งยังสร้างเรือนมุงกระเบื้อง ทำให้คนนึกอิจฉาเสียจริง ที่ภูเขาไท่ตังนี้เกรงว่าจะมีเพียงหนึ่งเดียวคือจูต้าเหนียงที่โชคดีได้ตบแต่งกับเจ้า”
“ไม่ใช่หรอก บ้านหลังนี้ข้าไม่ได้เป็นคนสร้าง ทั้งหมดนั้นหญิงเฒ่าเป็นคนทำ…” จูเหล่าโถวลังเล ไม่กล้าพูดให้ชัดเจนมากนัก
เขาไม่อาจพูดได้ว่าเงินในการสร้างเรือนนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย
ในฐานะ
