แสดงออกถึงความใจดีขณะกล่าวว่า “ตามลำดับอาวุโส เธอควรเรียกฉันว่าปู่รอง”
เมื่อเรียกแบบนี้แล้ว เธอก็คือคนของตระกูลหาน มีตระกูลหานสนับสนุน ใครคิดจะโจมตีเธอ ย่อมต้องชั่งน้ำหนักให้มาก
แต่ถ้าไม่เรียก เกรงว่าวันนี้คงออกจากที่นี่ได้ยาก ผู้อาวุโสหานกำลังคิดกับตนเอง เฝ่ยไป๋ลู่ครุ่นคิดจนถ่องแท้และไม่คิดให้ยุ่งเหยิงจนเกินไป เธอโค้งคำนับแล้วพูดว่า “ปู่รอง”
หานเสียวเสี่ยวรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความคับข้องใจ
เฝ่ยไป๋ลู๋ไม่เพียงกลายเป็นสมาชิกตระกูลหานเท่านั้น แต่ยังแย่งปู่ไปด้วย!
เฝ่ยไป๋ลู่ที่ไร้ครอบครัวไม่มีนิกาย บัดนี้กลับแปลงกายเป็นสมาชิกตระกูลหาน ทุกคนไม่สามารถหาเหตุผลจะยึดตราประทับศักดิ์สิทธิ์ไว้ได้อีกต่อไป ทำได้เพียงมองตราประทับศักดิ์สิทธิ์ตกเป็นของตระกูลหานเท่านั้น
หัวหน้าตระกูลเฝิงโกรธมากจนสะบัดแขนเสื้อ สองมือไพล่หลัง กล่าวอำลาแล้วจากไปทันที
หัวหน้าตระกูลจินผู้เป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ ย่อมโกรธอยู่ลึก ๆ หลังจากสนทนากับชายชราสองสามคำ ท่าทางของเขาก็สดชื่นแจ่มใส ราวกับไม่เคยมีควันระเบิดมาก่อน
แต่ต่อมาเหมียวจื่ออั๋งก็ได้ยินว่า หัวหน้าตระกูลจินทำลายเครื่องลายครามไปไม่น้อย
ในที่สุดเรื่องพิลึกพิลั่นที่สมบัติหายากปรากฏขึ้นบนโลกก็จบลง เจียงชิงถอนใจโล่งอก ก่อนจะสังเกตได้ว่า หลังของเขาเปียกชุ่ม
เขาคิดว่าคนบ้าพวกนั้นจะฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ เสียแล้ว
“เช็ดเหงื่อซะ” ข้อมือที่กระดูกข้อมือเด่นช
