บหน้ามีรอยยิ้ม ค่อย ๆ เดินไปหาสุ่ยเซียนเหยียน
“เด็กหรือ? ข้าแก่กว่าเจ้าตั้งสิบกว่าปีนะ!”
คำว่าเด็กกลับกระตุ้นความกังวลในใจของสุ่ยเซียนเหยียนอีกครั้ง
“เจ้าก็คือเด็กโง่ของข้า คราวนี้ข้ามาที่สำนักปี้สุ่ย เรื่องสำคัญที่สุดก็คือมาลักพาตัวเจ้าไป” หลี่ลี่เดินมาข้างกายสุ่ยเซียนเหยียน เอ่ยเสียงเบาว่า
“เจ้าวางใจได้ อุปสรรคสามประการที่เจ้าพูดเมื่อครู่ ตอนนี้สำหรับพวกเราแล้วก็ไม่นับว่าเป็นอุปสรรคอีกต่อไป”
“อะ…อะไรนะ?”
เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่ลี่สุ่ยเซียนเหยียนก็นั่งตัวตรงด้วยความตื่นเต้นดีใจทันที มองตาของหลี่ลี่
“เป็นความจริง ยาเต๋งถังกับยาชะลอวัย ข้าสามารถปรุงได้ ส่วนเรื่องฐานะและวรยุทธ์ ฮึ ๆ แม้ตอนนี้ข้าจะอยู่ในระดับขอบเขตรูปลักษณ์แต่ที่สำนักหมิงเยว่ข้าเป็นมหาบุรุษกิตติมศักดิ์ เป็นมหาบุรุษเหมือนกัน ฐานะนี้ก็สมกับเจ้าแล้ว” ในใจของหลี่ลี่ตอนนี้ยังมีความไม่แน่ใจอยู่บ้าง เพราะยาเต๋งถังนั้นจัดเป็นยาวิเศษ สำหรับหลี่ลี่ที่เป็นผู้รู้เรื่องยา แต่เป็นคนโง่เรื่องการปรุงยา จะสามารถปรุงสำเร็จหรือไม่ก็ยังพูดไม่ได้แน่ชัด
