บทที่ 265 ระวังคนแซ่หลิน
หลิวซื่อกับหลี่ซื่อก็น่าสนใจทีเดียว ถูกลงโทษให้ยืนสำนึกผิดอยู่แท้ ๆ แต่ช่วงที่เย่อวี๋หรานกินข้าว พวกนางสองคนยังจะแอบถลึงตาใส่กัน ‘ด่ากันเอง’ ไปอีกยกหนึ่ง
คนหนึ่งโทษอีกคนว่าไม่มีเรื่องก็วอนหาเรื่อง ไม่อย่างนั้นนางจะถูกแม่สามีลงโทษให้ยืนสำนึกผิดเช่นนี้หรือ?
โตจนป่านนี้แล้ว คนทั้งครอบครัวล้วนกำลังทำงานกันอยู่ มีเพียงพวกนางสองคนที่ต้องมายืนตรงนี้ ไม่รู้สึกขายหน้าบ้างหรือไร?
ด่าก็ด่าไป แต่พวกนางสองคนก็ไม่กล้าด่าเสียงดังนัก กลัวว่าเย่อวี๋หรานจะได้ยินเข้า
ที่จริงแล้วเย่อวี๋หรานนั่งหันข้างให้พวกนาง แม้จะไม่ได้ยินเสียงคนทั้งคู่ แต่เพียงมองเงาของพวกนางที่ทอดลงบนพื้นก็รู้ได้ว่าพวกนางหาได้ยืนกันอย่างสงบเสงี่ยม
ทว่านางคร้านจะสนใจสองคนนั้นแล้ว ในบรรดาลูกสะใภ้ทั้งหมดก็มีพวกนางสองคนนี่แหละที่ไม่มีเรื่องก็ขยันสร้างเรื่อง มักสร้างปัญหาอยู่เป็นระยะ
ปกติเวลานางอยู่เรือน มีนางคอยข่มเอาไว้ หลิวซื่อกับหลี่ซื่อไม่กล้าทะเลาะกันหนักเกินไป แต่พอนางไม่อยู่เท่านั้นแหละ เฮอะ ๆ ทะเลาะกันจนมีสภาพแบบนี้ นางไม่แปลกใจเลยสักนิด
ครั้นกินข้าวเสร็จแล้วก็บอกให้คนอื่นแยกย้ายไปพักผ่อน จากนั้นให้หลิวซื่อกับหลี่ซื่อมาเก็บกวาด
“พวกเจ้าชอบทะเลาะกันนักไม่ใช่รึ? ได้เลย ข้าว่าพวกเจ้าคงว่างมากถึงได้ทะเลาะกัน เช่นนั้นก็เอาจานไปล้าง กวาดเรือนให้เรียบร้อยแล้วค่อยไปนอน”
ลั่นวาจาทิ้งไว้เสร็จสิ้น เย่อวี๋หรานก็ตั
