บทที่ 250 ซ่อนมีดมาพบ
ขณะเดียวกันเขาก็ลอบด่ามารดา ด่าในใจว่าหลิวคังไม่มีสมอง ทำไมไม่พาคนไปหาผู้อาวุโส แต่ดันพาคนมาหาเขาเสียนี่?
นี่มันจะเอาชีวิตกันชัด ๆ!
“มาหาข้าหรอกหรือ จูต้าเหนียงมาหาข้ามีธุระใดหรือ?”
เจ้าหน้าที่ถามคำถามนั้นออกไปแล้วก็ต้องร้อง ‘ฉิบหาย’ ในใจ ถามไปแบบนี้ไม่เท่ากับเปิดทางให้อีกฝ่ายแล้วรึ?
ถ้าจะถามก็ควรเปลี่ยนไปถามแบบอื่น
ทว่าไม่รอให้เขาคิดออกว่าจะเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนาไปหาหลิวต้าซุ่นได้อย่างไร เย่อวี๋หรานก็ตอบไปว่า “แน่นอนว่าย่อมมีเรื่องด่วน เจ้าห้าบ้านข้าพาสะใภ้ห้าออกจากเรือนมาเดินเล่นข้างนอก แต่กลับมีคนมาบอกข้าว่าพวกเขาถูกคนตีที่หมู่บ้านสกุลหลิวของพวกท่าน เป็นตายอย่างไรก็ไม่ทราบ ข้าจึงได้แต่มาหาผู้หลักผู้ใหญ่ของหมู่บ้านเพื่อสอบถามว่าเรื่องราวเป็นอย่างไรกันแน่ ลูกชายกับลูกสะใภ้ข้าไปล่วงเกินใครเข้าหรือ ไฉนจึงมีคนมาตีพวกเขาได้?”
ใช่แล้ว ข้าไม่ได้มาหาเรื่องหลิวต้าซุ่น แต่มาทวงคนกับหมู่บ้านสกุลหลิวของพวกท่าน
ถ้าไปทวงคนกับหลิวต้าซุ่น พวกเขาจะต้องสู้สุดชีวิตกับข้าแน่นอน ท่านเป็นถึงเจ้าหน้าที่ประจำหมู่บ้าน ถ้ายังห่วงหน้าตาอยู่ก็คงไม่ทำถึงขั้นนั้นหรอกนะ
เจ้าหน้าที่ตะลึงงัน คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะมาไม้นี้ ไม่รู้ว่าจะต่อบทสนทนาอย่างไรเลยทีเดียว
“ท่านคงไม่ได้ไม่รู้ว่ามีเรื่องนี้หรอกกระมัง?” เย่อวี๋หรานแสร้งทำเป็นประหลาดใจ นางกล่าวอีกว่า “ไม่กระมัง ท่านเป็นถึงผู้ใหญ่ประจำหมู่บ้าน
