ม หลังจากไถเสร็จแล้วยังใช้แผ่นไม้ทำให้ดินในผืนนาเรียบเสมอกันอีกต่างหาก
จนถึงตอนนี้ ความเปลี่ยนแปลงของระดับน้ำในนาน้ำจึงไม่ได้ชัดเจนเพียงนั้นอีก ทั้งยังดูคล้ายสระน้ำขึ้นมาบ้างแล้ว
ยามนั้นจูเหล่าโถวนั่งยอง ๆ อยู่บนคันนา ยื่นมือลงไปกอบโคลนละเอียดจากในนาน้ำขึ้นมาดู แล้วถามขึ้นด้วยสีหน้าพิศวง “ทำไมน้ำไม่ลดลงแล้วเล่า?”
“เพราะข้าทำให้ดินโคลนละเอียดมากพอน่ะสิ มันจึงลงไปไม่ได้ง่าย ๆ” เย่อวี๋หรานไม่รู้จะอธิบายอย่างไร นางรู้เพียงว่าชาวนาในชาติที่แล้วก็ทำกันเช่นนี้
งานเกษตรหลายอย่างนางอาจไม่เคยลงมือทำมาก่อน แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ นางนับว่าได้สัมผัสมาบ้างไม่มากก็น้อยจึงพอมีความรู้อยู่บ้าง
คิดไม่ถึงว่าความรู้จากชาติที่แล้วจะถูกนำมาใช้งานก็ตอนนี้เอง
“จะทำแปลงเพาะชำในนาน้ำได้อย่างไร?” จูเหล่าโถวถามต่อไป
“เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง” เย่อวี๋หรานยังอธิบายไม่ได้ดุจเดิม แต่บอกให้เขามาดูเองเมื่อถึงเวลาแล้วจึงจะเข้าใจ
คนอื่นไม่แน่ว่าจะดูเข้าใจ แต่จูเหล่าโถวทำเรื่องต่าง ๆ กับนางมาไม่น้อย อาศัยเพียงประสบการณ์และสัญชาตญาณหลายปีของเขา นางก็เชื่อว่าเขาจะต้องดูออกแน่นอน
ก่อนไปจัดการเรื่องแปลงเพาะชำ เย่อวี๋หรานก็ใช้ถุงกระสอบเพาะเมล็ดพันธุ์เอาไว้
“ใช้เมล็ดน้อยแค่นี้เองหรือ?” จูเหล่าโถวเห็นปริมาณที่นางใช้ เทียบกับที่ตนเองเคยใช้แล้วน้อยกว่าไม่รู้กี่เท่าก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก
เย่อวี๋หรานพยักหน้า “อืม พอแล้ว”
จูเหล่าโถวม
