ระจำหมู่บ้านมาทั้งคืน คิดว่าสมควรจัดการเรื่องราวเช่นนี้ หลินซานโก่วมีความผิดโทษฐานฆ่าคนตาย ตอนนี้ก็รอเพียงให้ผ่านพ้นช่วงปีใหม่ ทางการเริ่มกลับมาทำงานในวันที่สาม ค่อยส่งคนไปให้ทางนั้น ส่วนเรื่องของหลินต้าเซิงและเมียถงเกินไม่ใช่คดีอาญา จึงคิดจะจัดการกันเองเป็นการภายใน
ส่วนว่าจะ ‘จัดการกันเองเป็นการภายใน’ อย่างไร พวกเขาอยากมาหารือกับนางสักหน่อย
หลินต้าเซิงปิดปากเงียบ ไม่ยอมรับว่าเด็กในท้องเมียถงเกินเป็นลูกของเขา เมียถงเกินก็ยืนกรานว่านั่นเป็นลูกของหลินซานโก่ว นางกราบไหว้ฟ้าดินกับหลินซานโก่วแล้ว เด็กในท้องก็เป็นลูกของเขาอย่างชอบด้วยกฎหมาย
ไม่ว่าใครล้วนไม่มีหลักฐาน ดังนั้นเมื่อวานนี้ตอนที่สืบจนทราบข้อเท็จจริง จึงดำเนินการตามกำหนดการเดิมของทางแม่เฒ่าหลิน ส่งศพหลินหมู่ขึ้นเขาไป
แต่ว่าจะจับเมียถงเกินใส่กรงหมูถ่วงน้ำหรือไม่ จะจัดการหลินต้าเซิงไปพร้อมกันหรือไม่ พวกเขาคิดว่าสมควรทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ทำเรื่องเล็กให้เหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น ควบคุมไม่ให้เรื่องราวบานปลาย ไม่จัดการเรื่องราวอย่าง ‘รุนแรง’ จนเกินไป ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไปก็ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับหลินซานเม่ยและหลินซื่อเม่ย
“ดังนั้น พวกท่านหมายความว่าจะปล่อยพวกเขาไปทั้งอย่างนี้?” หลินซื่อพลันตาแดงก่ำ นางมองผู้อาวุโสและเจ้าหน้าที่อย่างคับแค้นใจ “แล้วแม่ข้าเล่า? แม่ข้าต้องตายเปล่าหรือเจ้าคะ?”
“ไม่ใช่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั
