โก่วที่หลบอยู่อีกมุมหนึ่งออกมาต่อหน้าต่อตาเมียถงเกิน
ใบหน้าของหลินซานโก่วปราศจากความรู้สึก
เมียถงเกินหน้าซีด “ข้าพูดจริง ๆ นะ ซานโก่ว เจ้าต้องเชื่อข้า เด็กในท้องข้าเป็นลูกเจ้าจริง ๆ”
“ปิ่นปักผมบนศีรษะเจ้า ใครให้มา?” หลินซานโก่วจ้องศีรษะนางพลางถาม
“แม่ข้าทิ้งไว้ให้ข้า นาง…”
หลินซานโก่วพูดแทรกนาง “คราวที่แล้วเจ้ามาขอยืมเงินกับข้า บอกว่าลูกเจ้าไม่สบาย เจ้าไม่มีเงิน สิ่งของในเรือนก็เอาไปขายหมดแล้ว ถ้าไม่จำเป็นถึงที่สุดจริง ๆ เจ้าไม่มีทางมาหาข้า”
“ซานโก่ว…” เมียถงเกินนึกเรื่องนี้ขึ้นมาได้แล้วเช่นกัน จึงรู้สึกร้อนรนกระวนกระวาย
“ลำพังปิ่นปักผมอันนี้ของเจ้าก็แลกเงินค่ารักษาให้ลูกเจ้าได้เหลือเฟือแล้ว เหตุใดยังต้องมายืมเงินข้า?”
น้ำตาพลันร่วงเผาะลงมาจากหางตาของเมียถงเกิน นางอธิบายเสียงสะอื้นว่านั่นเป็นของดูต่างหน้าของมารดา ต้องเก็บไว้ให้ลูกสาว ไม่สามารถนำไปขายได้ นางถูกบีบคั้นจนไร้หนทางจริง ๆ มีเพียง ‘ของดูต่างหน้า’ ชิ้นนี้ที่ไม่อาจขายได้เด็ดขาด
หลินซานโก่วมีท่าทีอ่อนลง แต่ก็ยังยืนหยัดถามนางต่อไป “เจ้าตอบข้ามาตามตรง เด็กคนนี้เป็นลูกข้าหรือลูกของพี่ชายข้ากันแน่?”
เมียถงเกินนิ่งอึ้ง “พี่เจ้าอะไรกัน?! ซานโก่ว เจ้าพูดอันใดออกมา”
“ข้าได้ยินที่เจ้าพูดกับท่านแม่หมดแล้ว นางบอกให้เจ้าตัดขาดกับพี่ชายข้า”
“ซานโก่ว” เมียถงเกินตกใจยิ่งนัก พูดออกมาตรง ๆ ว่าเขาได้ยินผิดแล้ว ตัดขาดอะไรกัน นางไม่เคยเกี่ยวข้อ
