รที่พักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าและพักผ่อน จึงไม่อยากเสียเวลาคิดมาก
เมื่อเป็นกฎของสำนักน้ำมรกต ก็ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่ได้ยืมตัวตนของหวังลี่ก็แล้วกัน!
หลี่ลี่คิดเช่นนั้น
“ไอ้หนุ่มโง่นั่นจะควักเงินอีกแล้ว ทุกครั้งก็โดนรังแกแบบนี้ แบบนี้แล้ววิชายังจะพัฒนาได้อย่างไร?”
“เกิดมาก็มีหน้าตาให้คนรังแก ทั้งสำนักระดับสูงคงมีแค่เขาที่ต้องจ่ายค่าหอพัก”
“ไอ้ไร้ประโยชน์นั่น ถึงกับโดนผู้ดูแลหอพักไร้ประโยชน์รังแก ช่างน่าอายจริง ๆ ”
แม้คนที่วิจารณ์เหล่านี้จะอยู่ไกล แต่หลี่ลี่หูตาไว จะไม่ได้ยินได้อย่างไร
“กรรโชกทรัพย์!”
เมื่อเห็นสีหน้าของเฟยเสวียน หวังลี่ก็เข้าใจทันที โกรธจัด ไม่คิดว่าเพียงแค่ยืมตัวตนมา กลับต้องเจอการรังแกมากมายเช่นนี้
ดึงมือขวากลับ หลี่ลี่หัวเราะเย็นชา
“เงินไม่มี ถ้าอยากได้ชีวิตก็เข้ามาเอาเลย!”
“โอ้โฮ ไอ้ไร้ประโยชน์ กล้าดีนักนะ ให้ข้าสั่งสอนเจ้าสักหน่อย ให้รู้ว่าอะไรคือการเคารพครู!”
เมื่อเห็นหลี่ลี่ดึงมือขวากลับโดยไม่มีเงินสักเหรียญ เฟยเสวียนก็โกรธ แค่นเสียง กระดูกในร่างกายส่งเสียงดังเปรี๊ยะปร๊ะ ราวกับเสือดุที่จ้องกระต่ายขาว ยิ้มอย่างโหดเหี้ยม ค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหลี่ลี่ทีละก้าว
