่อหวังเซ่า”
“คางคกอยากกินเนื้อหงส์! ไอ้ขยะที่มีวิชายุทธ์ต่ำต้อย ยังกล้าคิดถึงบุตรสาวของรองหัวหน้าตระกูลปี้”
“กำลังจะเป็นแค่กรรมกรต่ำต้อย ยังกล้าคิดถึงคุณหนูตระกูลหัวหน้า ช่างน่าขบขันจริง ๆ ”
เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ยเหล่านี้หลี่ลี่ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น
“ท่านผู้อาวุโสใหญ่ พวกเขาใส่ร้ายข้า เป็นหลิวอี้คนนี้ที่ใส่ร้ายข้า ข้าน้อยไม่กล้ามองคุณหนูปี้หรอก…”
การรังแกผู้อ่อนแอ การใส่ร้ายป้ายสี ช่างคล้ายคลึงกับสิ่งที่หลี่ลี่เคยประสบที่สำนักหมิงเยว่ หลี่ลี่รู้สึกโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที ราวกับรู้ว่าไม่มีทางหนีแล้ว หวังลี่หยุดเดิน หันกลับมาก้าวเท้าใหญ่ ๆ โกรธจัดพูดว่า
“หุบปาก หลิวอี้ ไอ้คนไร้ยางอาย พี่ชายเสเพลของเจ้าเคยถูกคุณหนูปี้สั่งสอน ก็เลยคิดจะแต่งเรื่องโกหก ใส่ร้ายความบริสุทธิ์ของนาง…”
“ฮ่า ๆ โกหกอะไร? เจ้าเป็นผู้หญิงที่ไม่รู้อะไรเลย ยังกล้ามาพูดเรื่องผู้หญิงกับข้าหรือ? เทพธิดาในฝันของเจ้า ก็แค่หญิงไร้ค่า…”
หลิวอี้เห็นหวังลี่หน้าตาโกรธเกรี้ยว กลับยิ่งพูดจาเหลวไหลมากขึ้น
“เจ้า…เจ้าต่างหากที่ไร้ค่า!”
หวังลี่โกรธจัด เมื่อได้ยินคนในฝันถูกหลิวอี้ดูหมิ่น ความโกรธพลุ่งพล่านจนมืดฟ้ามัวดิน หวังลี่กระโจนเข้าใส่
หลิวอี้หัวเราะเยาะ
“ไอ้ขยะ เจ้ามีแค่วรยุทธ์วิญญาณยุทธ์ขั้นหกระดับระดับเสริมแกร่งภายในต่างจากข้าที่มีวรยุทธ์ขอบเขตปราณเก้าผันระดับระดับเสริมแกร่งจิตวิญญาณยังกล้าลงมือกับข้าอีกหรือ?”
