บทที่ 183 ฆ่าหมู (3)
ก่อนหน้านี้จูเหล่าโถวยังอิจฉาฝีมือของคนขายเนื้อแซ่หลี่ที่ทำไร่ไถนายามปกติ และยังมาฆ่าหมูในเวลาว่างเพิ่มรายได้ให้ครอบครัว ไม่เพียงเท่านั้น ทักษะฝีมือนี้ยังเป็นสิ่งที่ ‘สืบทอด’ จากรุ่นสู่รุ่น สามารถสืบทอดต่อไปได้ตลอดชีวิต นี่มันจะดีเกินไปแล้ว
แต่คิดไม่ถึงว่าจะกลับตาลปัตรกลายเป็นเขาที่กลายเป็นเป้าของความอิจฉา
จูเหล่าโถวอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจอีกครั้ง “ที่ไหนกัน ก็แค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ นางเป็นแค่เด็กน้อยคนหนึ่งจะทำได้มากสักเท่าไหร่เชียว? และพวกพี่สะใภ้ของนางก็มาช่วยนางทำงานบางครั้งทำให้นางมีเวลาทำของพวกนี้ นางเอาไปขายได้เงินมานิดหน่อยยังต้องแบ่งให้พวกพี่สะใภ้ แบ่งแล้วจะเหลือสักเท่าไหร่เชียว? ก็เหลือไม่เท่าไหร่แล้ว”
เรื่องการไม่เปิดเผยทรัพย์สินให้คนนอกรู้ จูเหล่าโถวก็รู้อยู่ จึงไม่บอกว่าจูปาเม่ย ‘มีชื่อเรื่องความมั่งคั่ง’ มากเกินไป
“นั่นก็ยังเก่งมากแล้ว ไม่เหมือนเด็กสาวบ้านข้า ล้วนต้องแต่งออกแล้วแต่ยังต้องอาศัยกินใช้ของในบ้านอยู่เลย” คนขายเนื้อแซ่หลี่บ่นอยู่ครู่หนึ่งว่ามีลูกสาวก็ขาดทุนมากมาย ไม่ต้องพูดถึงว่าในภายหลังก็ยังต้องไปแต่งเข้าบ้านคนอื่น ทั้งยังต้องมีสินเดิมติดตัวไปด้วย
ถ้าไม่ใช่ว่าเขารักลูกสาว กลัวว่าลูกสาวของเขาแต่งงานออกไปแล้วถูกบ้านสามีดูแคลน เขาก็ไม่อยากจะให้อะไรนางติดตัวไปเลย
แม่งเอ๊ย!
การซื้อขายนี้ขาดทุนเกินไปจริง ๆ!
“ขาดทุนอะไร ข้าก็เพิ่งจะขาดทุนไป พ
