บทที่ 182 ฆ่าหมู (2)
หลังจากผ่าท้องหมูแล้ว อวัยวะภายในก็ถูกบรรจุลงถัง เย่อวี๋หรานให้พวกลูกชายเอาไปไว้ที่หลังบ้าน และรอให้หลินซื่อทำความสะอาดจนเสร็จเสียก่อน
คนขายเนื้อแซ่หลี่ช่วยหั่นหมูจนเป็นชิ้น ๆ ใส่ไว้ในตะกร้า “มันมีขนาดไล่เลี่ยกัน พอถึงเวลาก็เอาไปหมักไว้ให้เรียบร้อย จากนั้นเอาไปตากแห้งก็กลายเป็นเนื้อแดดเดียวแล้ว หมูเยอะขนาดนี้สามารถประหยัดไว้กินได้ถึงช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า บ้านพวกเจ้าวางแผนจะขายมันสักหน่อยหรือไม่?”
“ไม่ขายหรอก ยายแก่บอกว่าถึงอย่างไรตอนนี้ในบ้านก็ซื้อเสื้อผ้าใหม่แล้ว ปีนี้จะไม่ซื้ออะไรเพิ่มอีก เนื้อหมูนี่จะเก็บไว้กินเอง จะได้ประหยัดเงินที่จะเอาไปซื้อเนื้อหมูหลังจากนี้ด้วย” จูเหล่าโถวยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู
ปีก่อน ไม่ใช่ว่าเหลือไว้นิดหน่อยสำหรับตรุษจีน และส่วนใหญ่เอาไปขายหรอกหรือ?
ช่วยไม่ได้ แม้ว่าจะเลี้ยงหมูทุกปี แต่หมูก็ไม่ได้อ้วนพีทุกครั้ง ตั้งแต่ต้นปีจนสิ้นปีก็ต้องพึ่งหมูตัวนี้เพื่อซื้อของเข้าบ้าน นอกจากจะแลกเป็นเงินแล้วยังเหลืออะไรที่สามารถทำได้อีกสักเท่าไหร่กันเชียว?
“งั้นก็ได้ หมูที่เลี้ยงเองนั้นราคาไม่แพงเท่าไปซื้อข้างนอก” คนขายเนื้อแซ่หลี่พูด “ปีหน้าก็ให้ข้ามาชำแหละเนื้อหมูเหมือนเดิมสิ ข้ารับรองว่าจะชำแหละให้สวยงาม ไม่ให้เสียเลือดโดยเปล่าประโยชน์สักหยดเลย”
ได้ชำแหละเนื้อหมูที่อ้วนพีอีกสองสามตัว คนขายเนื้อแซ่หลี่ก็มีความสุขเช่นกัน เพราะนี่ก็ถือเป็นเ
