บทที่ 176 เวลาก่อเหตุ
คล้อยหลังการชี้แจงของเย่อวี๋หราน ความคิดของเจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสก็พลันกระจ่างขึ้นมาทันใด จริงด้วย ทำไมพวกเขาเอาแต่คิดถึงคนที่มีความแค้นต่อกันเล่า ยังสามารถพิจารณาจาก ‘หลักฐานว่าไม่อยู่ในที่เกิดเหตุ’ ได้ด้วยนี่นา
เนื่องจากระหว่างแต่ละหมู่บ้านมีระยะห่างพอสมควร ไปกลับรอบเดียวก็กินเวลาถึงยามบ่ายไปแล้ว พวกเขาจึงไม่ปล่อยให้เสียเวลา รีบไปสอบถามแต่ละครัวเรือนว่าในช่วงเวลานั้นทุกคนทำอะไรกันบ้าง
แล้วก็บังเอิญยิ่งนัก อย่างอื่นไม่ต้องพูดถึง เอาแค่ทุกคนในครอบครัวหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็มีคนสามารถยืนยันได้ว่าสิ่งที่หญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์พูดมาเป็นความจริง โดยอิงจากช่วงเวลาที่แตกต่างกัน
“ลูกชายของหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์? ข้าเห็นอยู่นะ เช้าวานนี้พวกเขาขึ้นเขาไป ตอนนั้นข้ายังแปลกใจอยู่เลย ไม่ได้จะไปล่าสัตว์เสียหน่อย ทำไมขนกันขึ้นเขาไปทุกคนแบบนั้นก็ไม่รู้”
“ตอนฝนใกล้จะตก ข้าเห็นสะใภ้ห้าบ้านพวกเขาแบกตะกร้าใส่ชุดกันฝนผ่านไป ก็คงไปรับคนนั่นแหละ”
“ต้าเป่าเอ้อร์เป่า? เห็นสิ ตอนข้าไปรับลูก เสี่ยวเม่ยบ้านหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็กำลังไปรับพวกเขาพอดี เจ้าเจ็ดบ้านพวกเขาก็อยู่ที่นั่นด้วยเหมือนกัน”
“ใช่ ๆ เวลานั้นข้าไปแลกน้ำพริกใส่เนื้อที่เรือนพวกเขา เพิ่งกลับมาฝนก็ทำท่าว่าจะตก ข้ายังต้องรีบเอาเสื้อกันฝนไปส่งให้สามีอยู่เลย”
……
เจ้าหน้าที่ทางการและผู้อาวุโสยังคอยสังเกตว่าคนอื่น ๆ ในหมู่บ้านสามารถยืนยันเร
