บทที่ 134 หารือเรื่องตัดชุดใหม่
เย่อวี๋หรานได้ยินหลิ่วซื่อพูดแล้วก็ปวดหัว
หลี่ซื่อกับหลินซื่อพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้นขนาดนั้น นางก็ไม่รู้จักพูดให้มากกว่าเดิมสักหน่อย เอาแต่พูดเสียงเบาว่า ‘ขอบคุณ’ ‘ไม่รังเกียจ’ อยู่นั่นแหละ ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องมาได้ยินเข้าคงจะคิดว่านางรังเกียจสิ่งของของผู้อื่นเสียอีก
นางรู้ว่าบางคนพูดจาไม่ค่อยเป็น แต่เป็นครั้งแรกจริง ๆ ที่มาเจอคนที่พูดจาไม่เป็นเท่าหลิ่วซื่อ
เย่อวี๋หรานไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่พูดไกล่เกลี่ยแทนหลิ่วซื่อแล้ว “รังเกียจไม่รังเกียจอะไรกัน ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าอยู่ในวัยกำลังซน มีอาหญิงอย่างพวกเจ้าเอ็นดู พวกเขาก็ดีใจมากแล้ว ไม่มีทางรังเกียจหรอก ปกติเมียเจ้าใหญ่มักจะยุ่งทั้งงานนอกเรือนในเรือน ไม่อาจมาดูแลเด็ก ๆ ได้ตลอดเวลา ถ้าพวกเจ้าช่วยดูแลให้ได้ นางก็ซาบซึ้งใจจนพูดไม่ออกแล้ว พวกเจ้าก็อย่ากลั่นแกล้งเมียเจ้าใหญ่ที่พูดจาไม่เป็นสิ…”
“ฮ่า ๆๆ…ท่านแม่ ดูท่านสิ ปกป้องกันไวปานนี้ ท่านสบายใจได้ พวกข้าไม่มีทางรังแกพี่สะใภ้ใหญ่แน่นอนเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม “พี่สะใภ้เป็นคนดีมาก เห็นข้าอุ้มท้องโตแบบนี้ก็มักจะแย่งข้าทำงาน ไม่เคยทำให้ข้าต้องเสียเปรียบเลย”
หลิ่วซื่อ “…” เปล่า ข้าเถียงเจ้าไม่ได้เลยทำงานก็เท่านั้นแหละ
เย่อวี๋หราน “…” ไม่ใช่เสียหน่อย นิสัยอย่างเจ้าไม่มีทางเสียเปรียบอยู่แล้ว ภรรยาเจ้าใหญ่มาเจอเจ้ามีแต่จะถูก ‘รังแก’ มากกว่า
“ใช่แล้ว พี
