ท่านแม่ ท่านช่างเอ็นดูหลานชายหลานสาวจริง ๆ ดูสิ หนังกระต่ายของดีขนาดนี้ก็เอามาใช้กับพวกเด็ก ๆ หมดเลย” หลี่ซื่อยิ้มพลางพูดชมเย่อวี๋หราน แล้วรับปากว่านางจะต้องเย็บออกมาให้สวย ๆ ไม่สิ้นเปลืองหนังกระต่ายแน่นอน
พูดจบยังมองหลินซื่อเป็นเชิงท้าทาย เอาสิ มาประลองกันหน่อย จะแย่งหนังกระต่ายกับข้าก็ต้องดูว่าเจ้ามีความสามารถนั้นหรือไม่
หลินซื่อถลึงตาใส่นาง เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน ฟอกหนังกระต่ายเป็นแล้ววิเศษวิโสนักหรือไร? หนังกระต่ายนั่นเป็นของส่วนกลางหรอก ของส่วนกลางน่ะเข้าใจหรือไม่?
เย่อวี๋หรานไม่ปล่อยให้พวกนางพูดไร้สาระ สมาชิกในครอบครัวมีกันมากมาย แต่ละคนต้องใช้ผ้าเท่าไหร่จำเป็นต้องวัดขนาดกันก่อน จึงไล่พวกนางออกไปวัดขนาดตัว เสร็จแล้วค่อยกลับมารายงานนาง
จูปาเม่ยได้ยินว่าปีนี้จะตัดชุดใหม่ก็วิ่งมาหาอย่างดีอกดีใจ บอกเย่อวี๋หรานว่านางอยากได้ชุดสวย ๆ
“ท่านแม่ ปีนี้ข้าขอซื้อผ้าฝ้ายคุณภาพดีหน่อยได้ไหมเจ้าคะ? ของที่ซื้อมาก่อนหน้านี้ล้วนเป็นผ้าเก่าของที่ร้าน ข้าอยากได้รูปแบบใหม่ ๆ บ้าง ท่านว่าได้ไหมเจ้าคะ?”
สาวน้อยรักสวยรักงาม เย่อวี๋หรานเข้าใจได้ แต่ถ้าข้อเรียกร้องนั้นเกินกว่าความสามารถทางการเงินของครอบครัว นางก็ไม่อาจอนุญาตได้ เย่อวี๋หรานกล่าว “ไม่ต้องมาถามข้า ถามเงินในกระเป๋าเจ้าเถอะ เจ้าออกเงินค่าเสื้อผ้าของตัวเองเหมือนพวกพี่สะใภ้ของเจ้า ถ้าไม่พอก็เบิกเงินจากส่วนกลาง เงินนี่ไม่ได้ให้เปล่า ๆ ถ้าเบิกมาแ
