บทที่ 132 หมดสิ้นเยื่อใย
“ท่านแม่?!” จูซานตื่นตะลึง
เย่อวี๋หรานยกมือขึ้น บอกให้เขาไม่ต้องร้อนใจไป “ข้าอยู่กับพ่อเจ้ามานานปีขนาดนี้ พวกเจ้าก็โตกันหมดแล้ว เรื่องพวกนี้นับว่าปลงตกนานแล้ว”
จูซานกลับคิดว่ามารดาคงหมดหวังในตัวบิดาจนไม่เหลือเยื่อใยแล้ว มิเช่นนั้นคงไม่มีความคิดเช่นนี้แน่
สตรีคนใดบ้างยินดีให้สามีของตนเองรับอนุภรรยา?
ต้องเป็นเพราะอับจนหนทางหรือไม่ก็หมดสิ้นเยื่อใยแล้วแน่นอน
“ข้าไม่หวังอะไรจากพ่อเจ้าทั้งนั้น ข้ากังวลอย่างเดียวก็คือเรื่องพ่อเจ้าอาจส่งผลกระทบต่ออนาคตของพวกเจ้า”
“แน่นอน สำหรับเด็ก ๆ อย่างพวกเจ้า ข้ายังพอตัดสินใจได้ ไม่ว่าภายภาคหน้าครอบครัวเราจะมีฐานะอย่างไร ข้าก็ไม่หวังให้พวกเจ้าพี่น้องมีความคิดเช่นเดียวกับพ่อเจ้า ภรรยามีคุณธรรม สามีที่อยู่ข้างนอกจึงจะพบเภทภัยน้อยลง อยากได้ภรรยาที่มีคุณธรรม ในฐานะบุรุษไม่เพียงต้องมีความสามารถปกป้องครอบครัวได้ ขณะเดียวกันก็ต้องมอบเรือนหลังที่สะอาดผุดผ่องให้ภรรยาด้วย ไม่อย่างนั้นภรรยาต้องทุ่มเทเวลาแรงใจไปกับการรับมือเหล่าอนุภรรยาที่สามีรับเข้ามา ถ้าเป็นแบบนั้นนางก็คงจะห่างไกลจากสามีออกไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งกลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันในที่สุด”
จูซานเงียบขรึมลง ยิ่งฟังวาจาของมารดา จิตใจก็ยิ่งเย็นเยียบ
มารดาคาดหวังให้พวกเขามีเรือนหลังที่สะอาดผุดผ่อง ไม่ไปยุ่งเกี่ยวกับสตรีที่ไม่ใช่ภรรยาเอกของตนเอง ก็หมายความว่า แท้จริงแล้วมารดาถือสาเรื่องบิด
