บทที่ 130 แม่ของเจ้าสุดยอดจริง ๆ
หลี่ซื่อพูดเสียงอ่อย “ท่านแม่ก็อยู่ที่เรือนนี่นา? ท่านแม่เคยเห็นแล้วคงไม่อยากไปดูอีก ท่านให้ข้าไปเถอะนะเจ้าคะ…”
สมาชิกครอบครัวสกุลจูยกขบวนกันออกไปข้างนอกตอนเที่ยงวัน มีคนเห็นกันไม่น้อยจึงมาถามอยู่หน้าเรือนว่าพวกเขาทำอะไรกัน
“ทำอะไร? ก็ไปลองคันไถใหม่น่ะสิ” จูอู่กระหยิ่มยิ้มย่อง “คงจำเย่โต่วได้ใช่หรือไม่? แม่ข้ามีความคิดใหม่อีกแล้ว ให้ช่างไม้ไฉช่วยทำให้ ตอนนี้กำลังจะไปลองใช้กันที่นาอยู่แน่ะ”
คนในหมู่บ้านรู้จักเย่โต่ว เมื่อได้ยินว่าเป็น ‘คันไถแบบใหม่’ ทุกคนก็รีบตามไปดูด้วยทันที
“จริงรึ?! แม่เจ้าคิดค้นของใหม่ออกมาอีกแล้ว? มันมีประโยชน์เหมือนเย่โต่วหรือไม่?”
“ใช่ ๆ มีประโยชน์เหมือนเย่โต่วหรือเปล่า?”
“แม่ของเจ้าสุดยอดจริง ๆ เย่โต่วตอนนั้นก็ยอดเยี่ยมยิ่งนัก ช่วยประหยัดแรงพวกข้าไปได้ตั้งหลายวัน ต้องเกี่ยวข้าวอีกหลายหาบก็ไม่กลัว”
……
จูอู่โอ้อวดสิ่งที่เพิ่งได้เรียนรู้มาใหม่อย่างทนรอไม่ไหว รีบสรุปข้อดีของคันไถนาก้านโค้งออกมาเป็นข้อ ๆ ให้พวกเขาฟัง
ตอนท้ายยังเสริมอีกว่า “ของสิ่งนี้ใช้งานดีหรือไม่ ต้องลงนาก่อนจึงจะรู้ได้ พอดีเลย ที่ดินบางส่วนของบ้านข้ายังไม่ได้ไถ พวกเจ้าก็ไปลองใช้สักหน่อยสิ”
ในไม่ช้า ขบวนคนยาวเหยียดก็แห่กันมาถึงทุ่งนา
คนในหมู่บ้านเห็นพี่น้องสกุลจูเอาเสื่อที่คลุมไว้ออก ข้างในเผยให้เห็นคันไถนาที่หน้าตาไม่ค่อยเหมือนกับแบบที่ใช้กันทั่วไปสักเท่าไหร่
พ
