มีไม้ที่มีลักษณะโค้งงอวางทิ้งไว้มานานปีพอดี ต้องใช้ความพยายามพอสมควรในการประกอบส่วนอื่น ๆ เข้าไป แต่ในที่สุดก็ทำออกมาได้…” ไฉหงแนะนำผลงานของเขา
เย่อวี๋หรานพยักหน้า บอกให้จูอู่เอาไปทดลองใช้กับที่ดินผืนหนึ่ง
คนหนึ่งลากอยู่ข้างหน้าตรงตำแหน่งวัว ส่วนอีกคนพยุงอยู่ข้างหลัง
จูอู่ลองใช้งานเล็กน้อยก็สัมผัสได้ถึงจุดที่ต่างจากคันไถนาก้านตรงทันที เขาเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ท่านแม่ เหมือนที่ท่านพูดไว้จริง ๆ ด้วยขอรับ เจ้านี่ช่วยทุ่นแรงได้เยอะเลย ท่านแม่ ท่านเห็นหรือไม่ ไม่ต้องใช้ควาย ข้าลากจากข้างหน้าก็ขยับได้ ส่วนคันไถนาแบบเก่าถ้าไม่มีควายไม่มีทางลากได้เลย”
แม้เขาจะพูดเกินจริงไปบ้าง แต่ก็พิสูจน์ให้เห็นว่าคันไถนาก้านโค้งใช้งานง่ายกว่าคันไถนาก้านตรง
ถึงตอนท้ายหลังจากที่เขาตีโค้งกลับมาได้ จูอู่ก็ยิ่งตื่นเต้นยินดี “ท่านแม่ โค้งแล้ว ๆ ท่านดู โค้งได้จริง ๆ ด้วยขอรับ”
ท่าทางเช่นนั้นเหมือนกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นใหม่ไม่มีผิด ลิงโลดเหลือประมาณ
ไฉหงเห็นดังนั้นก็ปลาบปลื้ม เขาประดิษฐ์มันขึ้นมาเองกับมือเชียวนะ
เย่อวี๋หรานกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ช่างไม้ไฉ ท่านคิดว่าของสิ่งนี้ใช้ได้หรือไม่?”
“ได้ ได้มาก ๆ เชียวล่ะ” ไฉหงกล่าว “ของสิ่งนี้ถ้าให้พวกตาเฒ่ามือฉมังพวกนั้นรู้เข้าจะต้องหาทางทำออกมาใช้งานสักอันแน่นอน เจ้านี่ใช้ดีกว่าแบบเดิมนัก ก่อนหน้านี้ข้าให้สหายคนหนึ่งลองใช้งาน เขาก็สั่งกับข้าตัวหนึ่งแล้ว ให้ข้าทำให
