บทที่ 121 ขอบตาดำกันทั้งคู่
ตอนเย็น หลี่ซื่อพบว่าสามีของนางที่ปกติมักจะนอนหลับกลับยังไม่นอน เอาแต่จ้องท้องของนาง ปากยังพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังได้ไม่ชัดเจนนัก
หลี่ซื่อปกป้องครรภ์ตัวเองเอาไว้ ท่าทางหวาดระแวง “เจ้า ๆๆๆ…เจ้าจ้องท้องข้าทำไม? เจ้าจะทำอะไรกับท้องข้างั้นรึ?”
“อย่าโง่ไปเลยน่า ข้าจะทำอะไรกับท้องของเจ้า? ข้ากำลังสอนลูกชายข้าท่องตำราอยู่ ท่องตำราน่ะ เข้าใจไหม?” จูซื่อบอกเรื่องที่เขาได้รู้มาจากพี่สามให้หลี่ซื่อฟัง
ตอนนี้มารดาของเขากำลังสอนความรู้ให้กับคนรุ่นเยาว์ในครอบครัว ตั้งใจว่าจะเลือกหนึ่งคนเพื่อส่งไปที่สำนักศึกษา แต่ว่าจะเลือกคนไหนล่ะ?
ต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าเริ่มเรียนไปแล้ว ลูกของตนเองกลับยังไม่เกิด ไม่อาศัยโอกาสนี้รีบศึกษา รอจนคลอดออกมาแล้วจะตามต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าทันได้อย่างไร?
เขาครุ่นคิดแล้วก็ตัดสินใจว่าจะเริ่มสอนตั้งแต่อยู่ในท้อง ต่อไปจะต้องไม่ด้อยกว่าต้าเป่ากับเอ้อร์เป่าแน่นอน
หลี่ซื่อตาโต “แต่ แต่ข้าอยากได้ลูกสาวนี่นา”
นางรีบบอกแผนการของตนเองให้จูซื่อฟัง
ตามความคิดของนาง นางคิดว่าคนแรกให้เป็นผู้หญิง ช่วงชิงสถานะคนโปรดของแม่สามีมาให้ได้ก่อน จากนั้นคนที่สองค่อยให้เป็นลูกชาย เช่นนี้ครอบครัวของพวกนางก็สามารถได้รับทั้งความโปรดปรานและได้มีลูกชายไปด้วย นี่ยิ่งดีไปใหญ่เลยไม่ใช่หรือ?
“ความคิดนี้ของเจ้าดีมาก แต่…” จูซื่อไม่คิดว่าความคิดของหลี่ซื่อจะมีปัญหาอะไร ถ้ามารดาของเขาไม
