่ได้ เพราะผ้าฝ้ายมีสีขาวบริสุทธิ์ เมื่อย้อมสีออกมาแล้วจึงมีสีสันงามสดใส ส่วนวัสดุอื่น ๆ ตัวมันเองมีสีอื่นมาแต่แรก ทำให้ย้อมออกมามีสีคลาดเคลื่อนไปเล็กน้อย
สิ่งของเหล่านี้หากนำไปแสดงต่อครอบครัวคนมีอันจะกินย่อมไม่น่าสนใจ แต่ในชนบทกลับเป็นของดีที่หาพบได้ยาก
เย่อวี๋หรานหยิบมาดูแล้วชมเชยจูปาเม่ยโดยไม่ตระหนี่แม้แต่น้อย “ไม่เลวเลย ยอดเยี่ยม!”
จูปาเม่ยยิ้มเบิกบานใจ
เย่อวี๋หรานยื่นมือออกไปลูบศีรษะของนาง “ทำงานฝีมือพวกนี้สนุกกว่าตอนที่เจ้าเอ้อระเหยลอยชายไปทั่วใช่ไหม?”
“อื้ม ๆ” จูปาเม่ยพยักหน้า “สนุกเจ้าค่ะ ท่านแม่ ท่านอาจไม่รู้ ตอนนี้เวลาข้าออกไปข้างนอก พวกสาว ๆ ในหมู่บ้านก็จะล้อมเข้ามาหาข้า แต่ละคนพูดจาดี ๆ กับข้าทั้งนั้น อยากให้ข้าไปพูดกับพี่สะใภ้สี่ให้ขายของให้พวกนางถูกลงมาหน่อย ไม่อย่างนั้นก็ให้ข้าสอนเคล็ดลับให้พวกนาง”
นางยืดศีรษะเล็ก ๆ ขึ้นอย่างภูมิอกภูมิใจ บอกให้รู้ว่านั่นเป็น ‘สูตรลับประจำตระกูล’ จะเอาไปสอนให้คนอื่นได้อย่างไร?
ถ้าสอนคนอื่นไปแล้ว ต่อไปนางจะค้าขายอย่างไร?
“โง่!” เย่อวี๋หรานจิ้มหน้าผากนาง “เจ้าคงไม่ได้คิดจริง ๆ ใช่ไหมว่าเจ้าสามารถอาศัยการทำสร้อยข้อมือสร้างเนื้อสร้างตัวได้? เจ้าดูพี่สะใภ้สี่ของเจ้า นางทำอะไรก็ไม่เป็น แต่ขอเพียงมีการค้าผ่านมือนาง ถึงนางจะอุ้มท้องโตเช่นนั้นนั่งอยู่ในเรือนก็ยังมีรายรับ พี่สะใภ้คนอื่น ๆ ของเจ้ายังไม่อิจฉานาง?”
“อิจฉา” จูปาเม่ยพูดเสียงเบา ถึงพี
