ในเรื่องการสอบรับราชการ มารดาของเขากลับมองว่าน้องชายคนเล็กมีโอกาสมากที่สุด
แต่เมื่อฟังมารดาวิเคราะห์เช่นนี้ก็ต้องยอมรับว่าเจ้าเจ็ดที่มีความจำเป็นเลิศดูจะเหมาะสมมากจริง ๆ แต่เขาก็ต้องออกตัวสักหน่อย “ที่จริงแล้วพวกข้าพี่น้องก็มีความจำไม่เลวเหมือนกัน แต่อาจไม่ดีเท่าเจ้าเจ็ดเท่านั้นเอง”
ในใจมีรสชาติฝาดเปรี้ยว รู้สึกว่ามารดาเอาแต่คิดหาหนทางแทนน้องชายคนเล็ก แต่กลับไม่คิดเผื่อพวกเขาบ้าง
เย่อวี๋หรานถอนหายใจ “เฮ้อ…นั่นก็เพราะฐานะครอบครัวไม่อำนวย ถ้าครอบครัวมีความเป็นอยู่ดีกว่านี้ ข้ายังจะทำให้พวกเจ้าเสียเวลาไปทำไม? ตอนนี้ข้านับว่าคิดจนถ่องแท้แล้ว รอให้ความเป็นอยู่ของพวกเราดีขึ้นกว่านี้อะไรกัน ข้ารอมาทั้งชีวิตก็ไม่เห็นว่าฐานะครอบครัวเราจะดีขึ้นมาตรงไหน ไม่รู้ว่าชั่วชีวิตนี้ข้าจะมีโอกาสได้เห็นหรือเปล่า”
“ท่านแม่…” จูซานปวดใจ แต่ไม่ได้ปวดใจที่ท่านแม่อยากส่งน้องเจ็ดกับหลานชายทั้งสองไปเรียนในสำนักศึกษา สิ่งที่ทำให้เขาปวดใจก็คือ ที่แท้ท่านแม่ก็คิดถึงพวกเขาเหมือนกัน เพียงแต่ตอนนั้นความเป็นอยู่ของพวกเขาไม่เอื้อก็เท่านั้นเอง
“ชีวิตนี้แม่ไม่หวังอะไรอีกแล้ว แม่เพียงคิดว่าอายุก็มาถึงวัยนี้แล้ว ถ้าได้ลองดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้ายก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะทำได้สักแค่ไหน ข้ารู้ว่าคนละสิบหกตำลึงนั้นตึงมือพอสมควร ข้าก็ไม่ได้จะส่งสามคนนั้นไปเรียนด้วยกันในคราวเดียวเสียหน่อย แต่ข้าตั้งใจว่าจะให้เจ้าเจ็ดไปก่อน แล้วค่อ
