ิดโทสะ “โอ๊ย เจ้าน่ารำคาญจริง! เจ้าไม่นอน แต่ข้าจะนอน”
หลี่ซื่อข่มอารมณ์โกรธจนแทบจะสวนกลับมาแล้ว “คนที่ข้าเป็นห่วงก็คือแม่ของเจ้านะ!”
ขณะนั้นเอง นางคล้ายจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวมาจากข้างนอกจึงรีบลุกขึ้นนั่ง
คราวนี้นางปลุกจูซื่อจนตื่น “ตื่นได้แล้ว แม่เจ้ากับพี่สามน่าจะกลับมาแล้ว?”
จูซื่อมีสีหน้างงงัน “ฮะ? พวกเขาไม่ได้จะกลับมาพรุ่งนี้เช้าหรอกหรือ?”
“เจ้าลุกขึ้นมาก็ได้รู้แล้ว” หลี่ซื่อส่งเสื้อคลุมมาให้ บอกเขาแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนค่อยออกไป
หลี่ซื่อก็ลุกขึ้นมาจัดแจงตัวเองเช่นกัน จากนั้นก็ออกไปข้างนอก
และเป็นไปตามคาด เมื่อพวกเขาออกมาก็ได้ยินเสียงคนกำลังเปิดประตู
ประตูเรือนสกุลจูทรุดโทรมมากแล้ว ถึงจะลั่นดาลจากข้างใน แต่ก็ยังสามารถเปิดจากข้างนอกได้อยู่ดี
“ท่านแม่? พี่สาม?”
จูซื่อเพิ่งส่งเสียง จูซานก็เปิดประตูเข้ามาแล้ว
“ทำไมพวกเจ้ายังไม่นอน?” ครั้นเห็นคนในลานเรือน เย่อวี๋หรานก็ประหลาดใจเล็กน้อย
“นอนไม่หลับเจ้าค่ะ” หลี่ซื่อกล่าว “ท่านแม่ พวกท่านกินข้าวเย็นกันหรือยังเจ้าคะ? ข้าเก็บอาหารบางส่วนเอาไว้ ให้อุ่นน้ำแกงและอาหารอย่างอื่นให้พวกท่านไหมเจ้าคะ?”
“งั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว”
“ไม่รบกวนเลยเจ้าค่ะ ข้าไปทำให้เดี๋ยวนี้” หลี่ซื่อคาดการณ์เอาไว้แล้ว ถ้าไม่มีเรื่องอะไรก็ดี แต่ถ้ามีเรื่องจะต้องกลับมากันวันนี้แน่นอน
เพียงเห็นแม่สามีกับพี่สามกลับมาดึกดื่นเช่นนี้ แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงาของจางเยียน นางก
