ดหั่นผักส่งเสียงแหลมขณะกวาดไปทางศีรษะของแม่เฒ่าหลิน
แม่เฒ่าหลินคิดไม่ถึงว่าหญิงเฒ่าเจ้าเล่ห์ผู้นี้มาถึงก็จะตีคน ยังนึกว่าต้องทำสงครามน้ำลายกันก่อน จึงเร่งหลบออกไปด้วยสัญชาตญาณ
การหลบครั้งนี้ประจวบเหมาะพอดี เดิมทีเย่อวี๋หรานก็ไม่คิดฆ่าคน นางแค่ทำท่าดุร้ายให้อีกฝ่ายหวาดกลัวเท่านั้น
มีดเล่มนั้นตกลงข้างหูแม่เฒ่าหลินราวกับฟันไม่แม่น แต่ที่จริงเย่อวี๋หรานตั้งใจฟันไปทางนั้น
ครั้นเห็นแม่เฒ่าหลินตกใจ เย่อวี๋หรานก็ตอบสนองรวดเร็วราวกับคำนวณมาล่วงหน้าแล้ว เท้าของนางจึงถีบไปที่ท้องของอีกฝ่าย
โครม!
แม่เฒ่าหลินที่ถือมีดอยู่ไม่ทันได้ดีใจที่ตนเองหลบพ้น บั้นท้ายก็กระแทกลงพื้นไปเสียแล้ว
ตามมาด้วยมีดหั่นผักของเย่อวี๋หรานที่หยุดลงตรงหน้าผากของนางพอดี “อย่าขยับ! ถ้าขยับข้าจะฟันเจ้าซะ!”
จวบจนตอนนั้น เย่อวี๋หรานจึงได้ถอนหายใจออกมา
นางมาอาละวาดเช่นนี้ย่อมไม่คิดจะเอาชีวิตคน นางทำท่าดุดันก็เพื่อให้อีกฝ่ายกลัว
แต่ตราบใดที่เรื่องยังไม่มีบทสรุป นางก็ได้แต่กัดฟันทำต่อไป เพราะกลัวว่าจะเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น
แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างยังเป็นไปด้วยดี อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ทุกอย่างล้วนอยู่ในความคาดเดาของนาง
แม่เฒ่าหลินแน่นิ่ง “มี มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด…”
บัดนี้คมมีดอยู่ตรงหน้า แม่เฒ่าหลินคิดไม่ถึงว่าวันหนึ่งตนเองจะได้ใกล้ชิดกับมีดหั่นผักถึงเพียงนี้
ถ้ามีดนี้ฟันลงมา นางจะยังมีชีวิตอยู่หรือ?
หลิ่วซื่อกับหลิวซื่อที่เห็นฉากนี้ได้แ
