่เจ้า แน่จริงเจ้าก็มาหาข้าสิ เจ้าคิดว่าข้าจะกลัวเจ้ารึ? อย่างมากข้าก็แค่ชดใช้ชีวิตให้เจ้า” เย่อวี๋หรานยิ้มเย็น “แต่ด้วยสภาพของเจ้า ยังคิดจะให้ข้าเอาชีวิตมาชดใช้? ข้านั่งอยู่เป็นเพื่อนเจ้าสักครู่ก็ถือว่าชดเชยให้แล้วเถอะ”
“อุ๊บ…” ด้านนอกเรือน มีคนอดไม่ไหวจนต้องหัวเราะขึ้นมา
คนอื่น ๆ มองมาทางเขาอย่างตำหนิ เขารีบหดคอปิดปาก เขาไม่ได้อยากหัวเราะสักหน่อย แต่หญิงเฒ่าร้ายกาจผู้นั้นพูดได้น่าขันเกินไปแล้ว!
แม่เฒ่าหลินมองมีดที่อยู่เหนือศีรษะ ไม่กล้าตอบโต้แม้แต่น้อย “ข้า…ข้าไม่ทันระวัง ข้าเองก็คิดไม่ถึงว่านางจะท้องเร็วปานนี้…”
“นางแต่งเข้าบ้านสกุลจูมาตั้งนานแล้ว ยังจะท้องไม่ได้หรือ? ว่าอย่างไร สะใภ้สกุลจูจะท้องหรือไม่ท้อง ยังต้องให้เจ้าตัดสินใจด้วย?”
แม่เฒ่าหลินย่อมไม่กล้าพูดเช่นนั้น จึงรีบอธิบายว่า “เปล่า ๆ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ถึงอย่างไรเหลียนฮวาก็เป็นหลานสาวข้า ถ้าข้ารู้ว่านางท้องอยู่ จะลงมือกับนางหนักขนาดนั้นได้อย่างไร? ตอนนั้นข้าผลักเบา ๆ จริง ๆ นะ… ใครจะคิดว่านางจะล้มลงบนพื้นแล้วแท้งไปแบบนั้น นางเก็บเงียบไม่ยอมพูด ไม่รู้ว่าในใจคิดอะไรอยู่ ถ้านางบอกก่อน ข้าจะไม่แตะต้องนางแม้แต่ปลายนิ้วแน่นอน”
แม่เฒ่าหลินพูดเรื่องที่ทำร้ายลูกสาวคนรองของบ้านเจ้าสามออกมาจนหมด
มีดเล่มหนึ่งขวางอยู่ตรงหน้าคล้ายสั่งให้นางพูด สมองนางขาวโพลน ความคิดไม่คล่องแคล่วเหมือนเดิมอีก
“เฮอะ! นางมีความคิดอะไรได้? ลูก
