“…..”
ผมรู้สึกคลื่นไส้เมื่อได้มองเข้าไปในดวงตาของมัน
จะให้ผมบรรยายรูปลักษณ์ของมันยังไงดีล่ะ?
มันก็เป็นเหมือนกับชื่อของมันเลย
บิดเบี้ยว
แต่ไม่ใช่การบิดงอแบบกิ่งไม้หรือบิดพับแบบผืนผ้า ไม่เลย… มันผิดธรรมชาติ
แขนขาของมันยาวเกินไป ข้อต่อหักงอเป็นมุมตรงจุดที่ไม่ควรจะเป็นข้อต่อ ร่างกายครึ่งหนึ่งของมันดูแตกหัก ราวกับว่ามันพยายามจะพลิกข้างในร่างตัวเองให้ออกมาภายนอก แต่หยุดเอาไว้ครึ่งทาง
มันไม่ขยับเขยื้อน หมายถึงยังไม่ขยับในตอนนี้
ทว่าแม้จะยืนอยู่นิ่งเฉย มันกลับให้ความรู้สึกกดดัน
ผิวหนังของผมลุกซู่ ท้องไส้ปั่นป่วน เรียวขาไม่ยอมฟังคำสั่ง
ทุกส่วนในตัวผมกรีดร้องออกมา
อย่าไปมองมัน
แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ไม่อาจละสายตาไปได้
และท่ามกลางความนิ่งงัน ขณะจ้องมองร่างอันบิดเบี้ยวของมัน ในที่สุดผมก็เข้าใจ
คำเตือนของวาทยกร
รูปร่างนี้…
ความผิดปกตินี้…
มันไม่เหมือนกับตัวอื่น ๆ ไม่เหมือนวาทยกร ไม่เหมือนมิเรลล์ ไม่เหมือนแม้กระทั่งดรีมวอล์กเกอร์
ตัวนี้มันแตกต่าง
ผมไม่ต้องใช้ตรรกะใด ๆ มาทำความเข้าใจเลย ผมสัมผัสได้ ผ่านผิวหนัง ผ่านกระดูก ผ่านส่วนลึกของกระเพาะอาหาร
มันไม่ใช่ความผิดปกติที่ยึดโยงตามหลักกเกณฑ์หรือเหตุผล
มันคืออย่างอื่นโดยสิ้นเชิง
มันคือ… ความชั่วร้ายที่มีกายเนื้อ
ตี๊ดดด! ตี๊ดดด—
ในตอนนั้นเอง เสียงสัญ
