ผมต้องสร้างโหนดให้ทนทานมากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ในฐานะคนที่น่าจะมีสะเก็ดทางความคิดอยู่กับหัว ผมไม่อยากจะรับความเสี่ยงอะไรอีกทั้งนั้น
แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อนึกถึงคำพูดของไมล์ส ผมก็จมดิ่งลงสู่ความคิด
“เขาบอกว่าสะเก็ดทางความคิดจะเกิดขึ้นถ้าโหนดมีรอยร้าวมากเกินไป แต่สภาพฉันจะอธิบายว่ายังไงล่ะ? เป็นไปได้ไหมว่าฉันไม่มีสะเก็ดทางความคิด หรือว่ามันมีกรณีที่คนไม่มีโหนดสามารถตกสะเก็ดทางความคิดได้ด้วย?”
สถานการณ์ทั้งหมดแปลกประหลาดเกินไปสำหรับผม
มันมีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล ผมรู้สึกเหมือนมืดแปดด้าน…
“ตอนนี้ก็ ทดสอบเศษผลึกอันอื่นก่อนแล้วกัน”
ผมตัดสินใจปัดความคิดเหล่านั้นทิ้งไปก่อนเพื่อจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
แช— แช็ก!
เสียงทดสอบเศษผลึกแต่ละชิ้นดังไปเรื่อย ๆ แบบนั้น
ผลลัพธ์ที่ได้คือ…
55%, 73%, 81%, 14%, 27%, 94%, 39%, 88%, 61%
“ฮืมม”
ผมไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับตัวเลขเหล่านี้อย่างไรดี บางชิ้นก็ดีมาก แต่บางชิ้นก็ห่วยแตก โดยเฉพาะเศษผลึกที่ได้ 14%
นั่นมันต่ำเกินไปแล้ว
“งั้นแกก่อนเลยแล้วกัน”
เมื่อรวมเศษผลึกเดิมที่มีอยู่กับอีกสิบชิ้นที่ได้มา ผมจึงมีเศษผลึกเหลืออยู่ชิ้นหนึ่ง
ผมวางแผนจะใช้เศษผลึกเปอร์เซ็นต์ต่ำชิ้นนั้นเพื่อทดสอบตัวเครื่อง
แต่ก่อนอื่น…
